:)))))

Ησυχία, ηρεμία και χαμόγελα..
Νέες αρχές, νέοι άνθρωποι, νέες ανάγκες, νέο άγχος, νέες ανησυχίες.
Πόσο σημαντική είναι η δημιουργικότητα στην ζωή μας!
Και πόσο ευγνώμων της είμαι που γύρισε ξανά πλάι μου!!
Μοναξιά σήμερα, όμορφη μοναξιά, επιλεγμένη!
Όταν είναι το εγώ σου καλά όμως, ποιόν έχεις ανάγκη;;
Ησυχία, ηρεμία και χαμόγελα..
Καλή σου μέρα εγώ!!

Σαν σήμερα..

Πέρασε ένας χρόνος, νιώθω να μην έχει αλλάξει τίποτα κι όμως έχουν αλλάξει τόσα..

     Σήμερα μπήκα στην διαδικασία να αναπολήσω όμορφες στιγμές ξανά. Στην αρχή θυμήθηκα όλες τις χρονικά τελευταίες. Τα καλοκαίρια στις παραλίες, τις εκδρομές, τις πλάκες, τα βράδια που πάντα ήταν πολλά υποσχόμενα, τα παιχνίδια, τις χαρές, τις ορκωμοσίες, την συντροφικότητα, τον έρωτα, την αγκαλιά, τα φιλιά, τα τόσο όμορφα πρωινά, τα νόστιμα φαγητά, το χωριό, το τρέξιμο, την έρευνα..

     Μετά θυμήθηκα ακόμα πιο παλιές στιγμές. Τα ατελείωτα βράδια ποτού και εξερεύνησης, τις αμέτρητες ταινίες που είδαμε, αλλά και αυτές που έμειναν στην μέση, τα αμφιθέατρα, τους καφέδες, τις κιθάρες, τις κούπες, το πρώτο φιλί, την πρώτη απογοήτευση, τα σπίτια, τα σχέδια. 

     Είναι όλα τόσο έντονα στο μυαλό μου, λες και δεν πέρασε μια μέρα! Πέρασαν τόσοι άνθρωποι από το μυαλό μου, τόσες στιγμές, τόσα συναισθήματα.. Θυμάμαι τόσο χαρακτηριστικά το πρώτο βράδυ που έμεινα μόνη μου, την πρώτη μέρα στη σχολή, τον πρώτο καφέ και το πρώτο ποτό. Θυμάμαι επίσης και το τελευταίο ποτό που ίσως δεν ήταν όπως θα έπρεπε, τον τελευταίο καφέ που ίσως δεν θα έπρεπε να ήταν τελευταίος.

     Μετά από έναν χρόνο, γνωρίζοντας πολύ καλά πως τίποτα δεν είναι όπως τότε, δεν έχω σταματήσει καμία προσπάθεια επιστροφής. Και ας μην με περιμένει κανείς και τίποτα πλέον..

     Ναι αν μπορούσα θα γύρναγα και αν δεν το κάνω είναι μόνο και μόνο επειδή εδώ μου έχουν δοθεί έστω και αυτές οι μικρές ευκαιρίες. Δεν θα στερήσω από τον εαυτό μου την ευκαιρία τις προόδου, ακόμα και αν έχω μόνο αυτό.

     Προς το παρόν το μόνο που μπορώ είναι να θυμάμαι, να χαίρομαι για ότι έζησα και απλά να σχεδιάζω μια επίσκεψη, ελπίζοντας πως όσο και να έχουν αλλάξει τα πράγματα, τα συναισθήματα θα είναι ίδια..

Πάντα εσύ!!!

Κοίτα με, σε παρακαλώ, κοίτα με και δες ό,τι κανένας δεν μπορεί να δει.

Είμαι εδώ  Όπως ακριβώς με άφησες. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η μάλλον σχεδόν τίποτα.

Είμαι εγώ. Εγώ που κρατούσες στην αγκαλιά σου κάποτε και με δίδασκες.

Μέσα απ' τα μάτια σου έμαθα. Και μέσα από αυτές τις εικόνες συνεχίζω να μαθαίνω.

Καθημερινά προσπαθώ να κρατήσω αυτές τις μνήμες στο μυαλό μου.

Πόσο θα ήθελα να μπορώ να τις ζήσω ξανά.

Μου λείπει το κάθε λεπτό.

Μου λείπεις εσύ, τα χέρια σου που σχημάτιζαν την πανέμορφη αυτή αγκαλιά και που πάντα ήταν δίπλα μου να με στηρίζουν σε κάθε μου κίνηση.

Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να σε στηρίξω και εγώ με την σειρά μου!!

Κοίτα με ξανά και πες μου σε παρακαλώ αν έγινα όλα όσα φανταζόσουν και ήλπιζες.

Έχω τόσο ανάγκη την αποδοχή σου, ακόμα.

Έλα ξανά, τόσος καιρός πάει..

Μας περιμένει η θάλασσα, η άμμος, το σπίτι, ολόκληρο το νησί περιμένει εμάς.

Γύρνα

Εγώ θα είμαι εδώ και θα σε περιμένω,

εγώ και η βαλίτσα μας.

Χόρχε Μπουκάι, Γράμμα στην κόρη μου

            Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα'θελα να'μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:

*     Να χαίρεσαι τον έρωτα

*     Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου

*     Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου

*     Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή

*     Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι

*     Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς

*     Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις

*     Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου

*     Να είσαι φίλη του εαυτού σου

*     Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς

*     Να ξέρεις πως αξίζεις να σ' αγαπάνε

*     Να μιλάς στους άλλους τρυφερά

*     Να λες κάτι ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό

*     Να αποκτάς φήμη για τα κατορθώματά σου

*     Να αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου

*     Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων

*     Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων

*     Να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα

*     Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το

γεγονός

*     Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου

*     Να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου

*     Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό

*     Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου

επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους

*     Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές

*     Να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες

*     Να ρισκάρεις περισσότερο

*     Να δέχεσαι την αλλαγή και ν' αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου

*     Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου

*     Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό

*     Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν

*     Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου

*     Να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα

*     Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο

*     Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου

*     Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι

*     Να μην κοιτάς πίσω σου για να δεις ποιος σε ακολουθεί

*     Να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις από τις διαφωνίες και τις αποτυχίες

σου

*     Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο

χωρίς ιδιαίτερο λόγο

*     Να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη λιγότερο εμένα

[Χόρχε Μπουκάι - Μετάφραση: Κ. Επισκοποπούλου]

Happy new year!!!

     Η νέα χρονιά μπήκε δυναμικά, υποσχόμενη αγαθά που μας έλειψαν ή που δεν τα είχαμε αποκτήσει μέχρι τώρα.. Εγώ δεν έχω παρά να ευχηθώ με την σειρά μου να είναι ένας πολύ όμορφος χρόνος, γεμάτος υγεία για όλους μας, πολλά χαμόγελα, πολλές επιτυχίες και πολλή πολλή αισιοδοξία!! Ας γεμίσουμε τις μέρες μας με ότι μας αρέσει να κάνουμε, με όποιους μας κάνουν ευτυχισμένους και με όσους μπορούμε να προσφέρουμε την βοήθεια μας! Καιρός να μοιραστούμε τα συναισθήματα μας, όπως δεν το κάναμε πέρσι και να ερωτευθούμε ό,τι μας κάνει καλύτερους ανθρώπους!!

Αφήνω μια εικόνα που πραγματικά είναι 1000 λέξεις, ελπίζοντας στις σωστές επιλογές μας..

Και ένα άρθρο που σε βάζει σε σκέψεις..

Τα φιλία μου!!

Προς όλους εκείνους… (Νο 1: ΜΜΕ)

 ...Που προσπαθούν με πείσμα να ανέβουν στα ΜΜΜ όταν η πόρτα δεν έχει καν ανοίξει και ο κόσμος που ήταν ήδη μέσα δεν έχει κατέβει. Τι σας κάνει να πιστεύετε πως ο καθένας είναι υποχρεωμένος να κάνει ακροβατικά για να σας κάνει το χατίρι; Ότι τι δηλαδή να βγάλουμε φτερά οι μέσα και να πετάξουμε από τα παράθυρα;

…Που βρίζουν τον κόσμο που κάθεται μπροστά από τις πόρτες και δεν μπορούν να κατέβουν, ενώ πραγματικά δεν πέφτει καρφίτσα μέσα στο Μέσο.. Να πάω που ρε φίλε μου;

…Που κάθονται μπροστά στην πόρτα, ενώ το λεωφορείο είναι άδειο.. Δεν ξέρω τι παίζει με αυτούς, πραγματικά.. Κλειστοφοβία; Όντας μπροστά στις πόρτες νομίζεις πως θα φτάσεις πιο γρήγορα; Ότι ξάφνου θα μπουν 100 άτομα και εσύ θα χωθείς πίσω και δεν θα προλάβεις να κατέβεις στην στάση σου; Δεν έχω ιδέα..

…Που ενώ δεν κρατιούνται από τις ωραιότατες κολόνες του Μέσου, βρίζουν τον οδηγό όταν φρενάρει. Είσαι σε κινούμενο μέσο, δεν είναι τηλεμεταφορά, διακτινισμός ή κάτι τέτοιο.. ΚΡΑΤΗΣΟΥ! Είναι απλό.

…Προς τους νέους φίλους μας που αποφασίζουν να πουν τα νέα τους και τα κουτσομπολιά τους στο τηλέφωνο την ώρα του «ταξιδιού» φωνάζοντας κι όλας.. Την επόμενη φορά θα γυρίσω και θα απαντήσω κάτι του στυλ: «Έλα ρε, χώρισε η Νίτσα με τον Μήτσο, γιατί;» ή «Έλα, κόφτο και κουτσομπόλεψε ξεκάθαρα στο τηλέφωνο, όλοι έχουμε καταλάβει ότι πηδήχτηκες χθες από την στιγμή που είπες «Εεε εντάξει, δεν ήταν ότι καλύτερο έχω γευτεί ποτέ μου, αλλά τρωγόταν», μην μας τα πρήζεις κατά την προσπάθεια σου να μην καταλάβουν τι λες οι γύρω σου..»

…Που λόγω του πέρας της ηλικίας τους νομίζουν ότι ο άνθρωπος που κάθετε όμορφα και ήρεμα στην θέση του καρτερώντας να φτάσει στον προορισμό του, είναι υποχρεωμένος να κοιτάει συνεχώς γύρω του μη τυχόν και μπει κάποιος, ο οποίος θα έχει την θέση περισσότερο ανάγκη. Ναι βρε γλυκούλι γεράκο αν σε δω, θα σηκωθώ με τις καλύτερες προθέσεις και θα στην παραχωρήσω. Δεν έχω την δυνατότητα όμως να περιστρέφω το κεφάλι μου σε περίπτωση που… Συγνώμη..

…Που «συμπονώντας» τον προηγούμενο γεράκο, κάθονται και αναλύουν το «Πόσο έχει ξεφύγει η νέα γενιά στις μέρες μας και το πώς δεν έχουν καθόλου σεβασμό..» και άλλα πολλά. Είναι η ώρα ή το μέρος να συζητήσεις την παρακμή της νέας γενιάς ρε άνθρωπε; Γιατί πρέπει να τα ακούμε όλα αυτά; Συζήτησε τα με τις φίλες σου κατά την διάρκεια που είναι γυρισμένο το φλιτζάνι του ελληνικού, περιμένοντας να το αρπάξεις και να αναλύσεις ότι ο νους σου κατεβάζει..

…Που ενώ η ηλικία τους είναι προχωρημένη, στέκονται δεν στέκονται στα πόδια τους, όταν σηκώνεσαι για να καθίσουν σου κάνουν τα τζόβενα και δεν το έχουν ανάγκη. Καλέ μου άνθρωπε αν δεν θες να κάτσεις για εσένα, κάντο για εμένα γιατί βαρέθηκα να πέφτεις πάνω μου κάθε φορά που φρενάρει λίγο το όχημα.

…Που μπαίνουν στα Μέσα και δη στα λεωφορεία και πηγαίνουν να τσακωθούν με τον οδηγό για την καθυστέρηση του λεωφορείου. Εντωμεταξύ έχουν το κουράγιο να διασχίσουν τον τόσο κόσμο από την μια άκρη στην άλλη αλλά δεν έχουν να περιμένουν ένα 10λεπτό στην στάση, μα φυσικά γιατί «γέρος άνθρωπος μπορώ να περιμένω τόση ώρα»; Ναι βρε καλέ μου γεράκο και πάλι, δίκιο έχεις, εντάξει, αλλά ο καημένος ο οδηγός τι μπορεί να κάνει; Να βάλει σειρήνα ασθενοφόρου για να αποφύγει την κίνηση ή να αλλάξει τα δρομολόγια; Και η απάντηση εννοείται πως είναι «Τους έχω δει εγώ, κάθονται στο τέρμα και καπνίζουν σαν να μην τρέχει τίποτα και εμείς να περιμένουμε..» Και έτσι να είναι καλέ μου άνθρωπε, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εφ όσον του τα έχωσες, δεν θα αράξει ξανά στο τέρμα; Πάψε να γκρινιάζεις λοιπόν, γιατί ούτε άκρη θα βγάλεις ούτε εμείς μπορούμε να σε ακούμε!

…Που γκρινιάζουν για τους άλλους στέκονται στην αριστερή πλευρά στις κυλιόμενες σκάλες. Εντάξει έχεις δίκιο δεν λέω, θα έπρεπε να είναι ελεύθερες, αλλά αν βιάζεσαι τόσο που τα 5 δευτερόλεπτα έχουν σημασία, πήγαινε από την κανονικές σκάλες να τρέξεις όσο γουστάρεις..

• Για τα παιδία που μπαίνουν τσούρμο μέσα και φωνάζουν δεν θα πω τίποτα, μπορεί να θέλω να τα μπατσίσω μερικές φορές αλλά μετά το σκέφτομαι ψύχραιμα και παραδέχομαι πως «Αν δεν μαλακιστούν τώρα, πότε;»
• Δεν θα πω τίποτα επίσης για του φίλους βρώμικους που το χέρι είναι σηκωμένο δίπλα από την μύτη σου και κοντεύεις να πεθάνεις από τις αναθυμιάσεις, είναι πρόβλημα το ξέρω, αλλά άλυτο.
• Άλλη μια στιγμή που δεν θα κατηγορήσω είναι της βαμμένης, χτενισμένης με τακούνια τύπισσας που έχει αργήσει στο ραντεβού της και παίρνει τηλέφωνο «Έλα τώρα στην Ομόνοια είμαι έρχομαι..» Θέλω πάρα πολύ να φωνάξω ότι είμαστε Πευκάκια ακόμα, αλλά δεν θα το κάνω γιατί φίλη μου σε καταλαβαίνω.. Η τελειότητα απαιτεί χρόνο προετοιμασίας! Θα στην χαρίσω λοιπόν!

Ξεχνάς

      Ο χρόνος περνάει και αποδεικνύει την χρησιμότητα του ρόλου του.. Όντως φαίνεται πως αποτελεί σχεδόν ιατρικό επίτευγμα, γιατρεύει λένε και τελικά έχουν δίκιο. Δεν μπορείς να παραβλέψεις τις υπόλοιπες λειτουργίες του όμως. 

     Σε κάνει να ξεχνάς, οι αναμνήσεις φεύγουν από μέσα σου σαν την άμμο που κυλάει ανάμεσα από τα δάχτυλα σου, όταν παίζεις με αυτήν. Ξεφεύγει, δεν μπορείς να το αποφύγεις, θα πάει όπου εκείνη θέλει μέχρι να γίνει το παιχνίδι κάποιου άλλου. Έτσι και οι αναμνήσεις σου, βρίσκουν τον χώρο, ξεγλιστράνε και τις χάνεις. Μπορεί κάποτε να τις βρεις ξανά, αλλά δεν θα είναι το ίδιο, θα είναι ξεθωριασμένες και ίσως κάποιος άλλος έχει προλάβει να παίξει μαζί τους. Τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ο χρόνος δούλεψε και πάλι.. ασταμάτητα. 

     Οι συνέπειες του όμως δεν είναι καθολικές. Εδώ έγκειται και η αδικία του. Εσύ ξεχνάς, αλλά κάποιος άλλος μπορεί και να θυμάται ακόμα. Ο χρόνος δεν λειτούργησε το ίδιο αποτελεσματικά σε εκείνον. Ίσως εκείνος να είναι πιο προσεκτικός με τους κόκκους της άμμου, ίσως να τους έδωσε περισσότερη σημασία όταν ασχολούταν μαζί τους, γιατί ίσως για αυτόν δεν ήταν παιχνίδι.. 

Καλό μήνα!!

     Ξυπνήστε!!! Έχω αρχίσει να νιώθω το κρύο στο σώμα μου εδώ και μέρες. Έφτασε η ώρα. Σε λίγες μέρες οι προετοιμασίες θα ξεκινήσουν και εμείς θα πρέπει να είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ. Φέτος οι άνθρωποι μας χρειάζονται τόσο πολύ.. Πρέπει να τους αποδείξουμε πως δεν είναι μόνοι τους, πως είμαστε εμείς εδώ για να τους σταθούμε, να τους κάνουμε να χαμογελάσουν, να γελάσουν και να γλεντήσουν. Το έχουν τόσο πολύ ανάγκη! Πρέπει να ακονίσω τις γωνίες μου σύντομα, γιατί η κορυφή του δέντρου πρέπει να λάμπει! Δέντρο; Ξύπνα δέντρο, πρέπει να ξεσκονιστείς και να τεντώσεις τα κλαδιά σου, για άλλη μια χρονιά θα είσαι ο πρωταγωνιστής, όλα τα βλέμματα θα είναι πάνω σου, πρέπει να είσαι τέλειο! Σήκω! Μπάλες, στολίδια πρέπει να γυαλίσετε τα σώματα σας, να ανανεώσετε την χρυσόσκονη σας! Και μην είστε τσιγκούνηδες..  Βάλτε μπόλικη!! Φέτος όλα θα λάμπουν! Ήρθε η ώρα να δουλέψουμε και εμείς! Και είμαστε τόσο τυχεροί.. Κάθε χρόνο έχουμε δουλειά! 

Και κάπως έτσι τα στολίδια θα μας δώσουν δύναμη

και ελπίδα για ότι ακόμα μας περιμένει...

Καλά μας (αισιόδοξα) Χριστούγεννα!!!

No Name

     Τα νέα ήταν καλά, προς το παρόν τουλάχιστον. Όλοι γύρω χαιρόντουσαν, παντού χαμόγελα και ένα μεγάλο μπράβο. Όχι οτι ήταν και μεγάλο κατόρθωμα, αλλά ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί αναφορικά με τις υπάρχουσες συνθήκες. Και εγώ χάρηκα, ναι σίγουρα για μια στιγμή χάρηκα.

     Χαίρεσαι όταν αναγνωρίζεται η αξία σου, συναίσθημα κοινό για όλους μας. Μπορεί τίποτα να μην γίνει τελικά, μπορεί τα νέα να είναι άσχημα στο τέλος. Όμως πλέον ξέρεις πως αξίζεις και αυτό από μόνο του είναι κατόρθωμα αν σκεφτείς οτι υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω σου που ούτε αυτό δεν έχουν. Δεν τελειώνει εδώ όμως, φυσικά και υπάρχει αλλά. 

     Δεν υπάρχει χαρά, αν δεν μπορείς να την μοιραστείς, τουλάχιστον όχι όπως θες εσύ.. Και όλο αυτό οδηγεί σε σκέψεις, σκέψεις που είχες θάψει μέσα στο σύννεφο της ελπίδας. Ένιωθα καλύτερα τελευταία, κόντεψα να πιστέψω για μερικές μέρες πως οτι πίστευα τόσο καιρό δεν ίσχυε. Και δεν το πίστευα μόνο, ένιωθα πως αυτό είμαι εγώ. 

     Οτι είναι δύσκολο να είσαι μόνος σου, ίσως και αδύνατο. Ότι πάντα χρειάζομαι έναν άνθρωπο δίπλα μου, έστω και αν συμβιβάζομαι με μερικά πράγματα. Ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να είμαι καλά. Σκέψεις που με τα χρόνια έγιναν πράξεις. 

     Όντως πάντα χρειαζόμουν έναν άνθρωπο δίπλα μου και πολλές φορές συμβιβάστηκα στο παρελθόν, με σχέσεις χωρίς όνομα, χωρίς δικαιώματα, με συνθήκες άσχημες, με συναισθήματα καταπιεσμένα. Και υπάρχουν παραδείγματα ακόμα και πρόσφατα. Αρκούσαν λίγες ευτυχισμένες μέρες να με κάνουν να συνεχίζω, χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες. Και πραγματικά πίστευα οτι όλο αυτό ήταν μόνο και μόνο για να μην είμαι μόνη μου. Λες και μόνος κάποιος δεν μπορεί να αναπνεύσει, να είναι καλά, ολοκληρωμένος. Δεν μετανιώνω, όπως και δεν το έχω κάνει ποτέ μέχρι τώρα. Έχω μάθει να μην μετανιώνω ποτέ για τις επιλογές μου, καθώς ήταν δικές μου, παρά μόνο να διορθώνω ότι έχω κάνει λάθος.

     Ήρθε η στιγμή λοιπόν που νόμιζα πως είχα λάθος, γιατί ημουν καλυμμένη με όσα είχα γύρω μου, δεν ένιωθα άσχημα, είχα μόνο αναμνήσεις. Μέχρι που ήρθαν τα καλά νέα και η αμέσως επόμενη αντίδραση μου ήταν να ψάξω το τηλέφωνο μου και να τα μοιραστώ. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η αλήθεια κρύβεται κάπου στην μέση. Η ανάγκη μου δεν είναι να έχω κάποιον άνθρωπο δίπλα μου, αλλά έναν. Δεν στεναχωριέμαι που είμαι μόνη μου, φυσικά και μπορώ να είμαι, η δική του απουσία με κάνει να λυγίζω. Ο διακόπτης γύρισε και οι σκέψεις επανήλθαν, μαζί με τα χαμένα συναισθήματα.

     Δεν το χρησιμοποίησα τελικά. Δεν το έκανα όχι γιατί δεν μπορούσα, γιατί δεν είχα τέτοιο δικαίωμα ή ευκαιρία, ούτε γιατί έπρεπε να καταπιέσω τον εαυτό μου να μην το κάνει. Δεν το έκανα γιατί δεν είχε νόημα. 

     Ήμουν σίγουρη πως η αντίδραση θα ήταν χαρούμενη και θετική στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Ήμουν σίγουρη πως θα υπήρχαν τα ίδια συναισθήματα, η αγάπη, το ενδιαφέρον. Συναισθήματα που όμως πλέον δεν μπορούν να εκδηλωθούν και όχι γιατί δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Απλά γιατί πονάνε. Πονάνε σίγουρα εμένα και αν μπορώ να κρίνω σωστά, σίγουρα δεν πονάνε μόνο εμένα.

     Αν θες να είσαι μαζί με τον άλλον, όσο και να χαίρεσαι με την χαρά του, δεν είναι το ίδιο, γιατί απλά δεν μπορείς να την μοιραστείς, όπως εσύ θέλεις. Και όχι δεν θα υπάρξουν συμβιβασμοί πλέον. Δεν θα αρκεστώ σε μισά αισθήματα. Αυτή η απόφαση βέβαια δεν είναι πηγαία. Τα τελευταία χρόνια διδάχθηκα να μην συμβιβάζομαι και ενώ δεν ήθελα να το καταλάβω, τελικά είχε δίκιο. Δεν πρέπει να υπάρχουν συμβιβασμοί, τουλάχιστον όχι για εμάς. Ωραίο πράγμα να μαθαίνεις, να αλλάζεις μέσα σε μια σχέση. Γι' αυτό λοιπόν και δεν είχε νόημα, ούτε εκείνο το τηλέφωνο, ούτε κάποιο να το αντικαταστήσει. 

     Ίσως δεν έχει νόημα ούτε αυτή η ανάρτηση, όμως εδώ δεν απευθύνομαι σε άλλον, παρά μόνο σε εμένα. Σκέφτηκα για μια στιγμή να σταματήσω να γράφω, τουλάχιστον επώνυμα. Δεν θα το κάνω όμως, ο χώρος αυτός είναι δικός μου και λίγα πράγματα είναι δικά μου πλέον, λίγα πράγματα δεν μοιράζομαι με άλλους. Το μόνο που ελπίζω είναι οι αναρτήσεις όσο περνάει ο καιρός να γίνονται πιο ευχάριστες. Και προσπαθώ για αυτό καθημερινά..

Αντίο

     Είναι μέρες που σε τριγυρνάει μια μυρωδιά, την αντιλαμβάνεσαι, την νιώθεις, σχεδόν την βλέπεις μα δεν παραδέχεσαι. Δεν θες να παραδεχτείς, να καταλάβεις. Αποκρουστική μυρωδιά, θανάτου. Στην αρχή είναι μακριά από εσένα, σε επηρεάζει σίγουρα, σε κάνει να σκέφτεσαι, να αναρωτιέσαι. Μετά έρχεται όλο και πιο κοντά σου, σε κάνει να φοβάσαι, να τρέμεις την απώλεια. Στο τέλος είναι μέσα σου πηγάζει από εσένα και όταν το αντιληφθείς κυριαρχεί πανικός.

     Μέρες δύσκολες. Μέρες που τα γρανάζια του μυαλού σου δουλεύουν ασταμάτητα, προσπαθώντας να φτάσουν σε ένα συμπέρασμα, σε έναν επίλογο. Ο δικός μου επίλογος είναι πως όποιος και αν είναι αυτός που φεύγει, αξίζει σεβασμό, που ίσως να μην τον είχες δείξει. Είναι η τελευταία σου ευκαιρία όμως και οφείλεις τουλάχιστον αυτόν, ίσως και θαυμασμό..

     Το μόνο που ελπίζω είναι να υπήρξα σωστός συγγενής στη μια περίπτωση και σωστός επαγγελματίας στις άλλες. Γιατί οι "περιπτώσεις" τις τελευταίες μέρες ήταν πολλές.. Η πόλη μυρίζει θάνατο και ο μόνος τρόπος για να μην φτάσει αυτή η μυρωδιά μέσα μας είναι το συναίσθημα. Στον καθένα μας αξίζει μια αγκαλιά τέτοιες στιγμές..

Καλό σας ταξίδι