Κάτι παλιό, διαχρονικό, κάτι που εκφράζει όλους μας

Θα σε πετύχω τυχαία στο δρόμο. Καλησπέρα, τί κάνεις; Όλα καλά; Σκατά, τα ίδια, αντέχουμε. Θα περπατήσουμε μαζί.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να έρθω εδώ, να περπατήσω αυτούς τους δρόμους, να κοιτάξω αυτά τα πρόσωπα, να ζήσω αυτές τις μέρες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να φοβάμαι μέσα στο τρένο, να απελπίζομαι στις κεντρικές λεωφόρους, να ελίσσομαι ανάμεσα στα πτώματα, να αποφεύγω τα απλωμένα χέρια, να παρατηρώ τα παραιτημένα πόδια.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να ζήσω αυτά τα χρόνια, αυτές τις ουρές, αυτά τις αγωνίες, αυτές τις φτώχειες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις και θα σκέφτεσαι τις φωτογραφίες κάποιων διακοπών, τότε που ήμαστε όλοι είκοσι και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά. Τίποτα δεν έμπαινε ανάμεσα στον εαυτό και την επιθυμία.

Θα πεις. Ήμουν φτιαγμένος για εκείνη την μακρινή παραλία με την παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπύρες και την πίτα κάτω απ’ το αρμυρίκι. Για αυτοσχέδιες συναυλίες, μυστήριες γυναίκες, σπιτικά ποτά, αγέραστα καφενεία και νυχτερινές μπάρες. Ήμουν φτιαγμένος για πρωινές βόλτες και σακούλες γεμάτες βιβλία. Για βραδινά μπάνια και κοφτές ντρίπλες.

Οι ώμοι μου ήταν φτιαγμένοι για ένα σακίδιο που θα ξυπνούσε στη μία μεριά του κόσμου και θα κοιμόταν στην άλλη. Τα δάχτυλά μου ήταν φτιαγμένα για να γράφω εξυπνακίστικες ιστορίες και εντυπώσεις από απερίγραπτα τοπία. Το στόμα μου ήταν φτιαγμένο για να γελάει με φριχτά ανέκδοτα και να πίνει (άλλο) ένα τελευταίο κονιάκ και να φιλάει εξωτικούς λαιμούς, ξαπλωμένα χέρια και σεντονένια πόδια.

Ήμουν φτιαγμένος να γνωρίσω τη δυστυχία του κόσμου ως μυθιστόρημα, κακιά ανάμνηση, μελαγχολική ταινία και δυσπρόφερτο πετίσιον.

Τώρα κάνω βόλτες σε έρημους δρόμους πνιγμένους απ’ τα εκατοντάδες ενοικιάζεται. Γράμματα στοιβάζονται σε εισόδους, ζητιάνοι και πρεζάκια στοιβάζονται σε πεζοδρόμια, άνεργοι στοιβάζονται σε βιογραφικά, μετανάστες στοιβάζονται σε στρατόπεδα.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για να βαδίζουμε ατρόμητοι καταπάνω σε όλα τα ζόρια – λογαριασμοί, απολύσεις, ερημιές, μπάτσοι, φασίστες, βιβλιάρια υγείας. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα κλαίγαμε μόνο από έρωτα και εθιμοτυπικά, σε μεγάλες αθλητικές νίκες και επετείους. Άντε πότε πότε κι ένας θάνατος. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα διαβάζαμε τους θεωρητικούς για λόγους κουλτούρας και ότι θα τα βάζαμε με την υπερκατανάλωση, την αλλοτρίωση και άλλες έννοιες απ’ τις εκθέσεις ιδεών.

Δεν περιμέναμε ότι πρέπει να βγάλουμε φωτιά απ’ τις λέξεις, ότι πρέπει να περπατήσουμε ξανά μαζί σε χαμένες απεργίες, ότι πρέπει να ηττηθούμε όπως οι άλλοι, αυτοί που κάποτε θαυμάζαμε. Δεν περιμέναμε ότι η ζωή θα μας ζητήσει το λόγο.

Και τώρα, μείναμε να περπατάμε ανάμεσα στα λυσσασμένα για αίμα θύματα . Ο χαλασμός παντού γύρω. Ίσως κάναμε λάθος, ίσως ήμαστε αφελείς, ίσως συνοψίσαμε το όνειρο σε ότι χωρούσε στην αγοραστική μας δύναμη.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για αυτό, θα σου πω.

Ύστερα, θα κοιτάξουμε τριγύρω, τους δρόμους που περπατήσαμε. Την Καραγιώργη Σερβίας, την Αιόλου, την Αθηνάς απ’ την Ομόνοια ως την Πλάκα. Περιφερόμενοι μετανάστες, μικρομάγαζα, βιοτεχνίες, παπατζήδες, διάσημα εμπορικά καταστήματα, ξεχασμένες κόκκινες σημαίες, πρεζάκια στην Κλαυθμώνος, στένσιλ “welcome to the dark side”, δυο τρία μπαράκια που κάποτε παραήπιες, το τμήμα στην κάθετη της Κολολοτρώνη – περνάς και φτύνεις πάντα – , η πλατεία Συντάγματος γεμάτη κόσμο μπερδεμένο, μαλόξ στα μάτια στην Πανεπιστημίου, Δεκέμβριος 2008 καθισμένος στην άσφαλτο – δίπλα σου περνάει ένας και στο πλακάτ η Κούνεβα, την άλλη την πιάνουν ξαφνικά τα κλάματα – βόλτες στη Σωκράτους να δεις με τα ίδια σου τα μάτια, οι μαύρες σου μαυρίζουν την ψυχή, ένοχος γιατί μόλις βγήκες από το πάλαι ποτέ «σόουλ», πεταχτά φιλιά, μια γριά με αίματα και μάσκα σε κάποια διαδήλωση, το μεταξουργείο καθημερινή πρωί, μια ρακή στο Γιλμάζ στα Εξάρχεια, το παρκάκι απέναντι καθώς φτιαχνόταν, τα σουβλάκια των Κούρδων στην Κάνιγγος, ένας Πακιστανός που σου λέει ευχαριστώ σαν τρελός για ένα δίευρω. Κοιτάξαμε την πόλη μας, τους δρόμους που περπατήσαμε.

Θα γυρίσεις με ένα θυμό, όλο χαμόγελο, και το τσιγάρο στο στόμα και θα μου πεις, μη φοβάσαι ρε. Από δω και πέρα, δεν είμαστε φτιαγμένοι για να μας παγώνει ο φόβος. Από δω και πέρα είμαστε φτιαγμένοι για να ζήσουμε.

Πηγή: https://tovytio.wordpress.com/2012/09/13/now_i_am/

Με θέα μια άλλη Θάλασσα ..

...καταλήγω.. ο έρωτας είναι ιδιοκτησιακός.

Είναι δικός μου, δικός σου..

Ακριβώς λοιπόν επειδή ανήκει στον καθένα ξεχωριστά, δεν είναι ποτέ ίδιος.

Δεν μπορείς να τον βάλεις σε καλούπια, δεν μπορείς να του δώσεις ετικέτα, δεν έχει δεδομένες συνθήκες, ούτε δεδομένες συμπεριφορές.

Τα πράγματα κατά τον ορισμό του θα έπρεπε να είναι απλούστερα και ευκολότερα.

Το δύσκολο είναι να τον αναγνωρίσεις μέσα στο πλήθος.

Και αν δεν είσαι σίγουρος.. δεν είναι έρωτας.

Η αγάπη τώρα, άλλη ιστορία, άλλο κεφάλαιο και άλλη θεωρία. 

Το ρήμα αγαπάω δεν θα έπρεπε να έχει παρελθοντικούς χρόνους.

Δεν γίνεται να αγαπούσες και να μην αγαπάς πια.. δεν αγάπησες ποτέ.

Ο εγωισμός τώρα ανήκει σε κάθε κεφάλαιο και σε κάθε ιστορία.

Ένα νόμισμα με δύο όψεις.

Πρέπει να υπάρχει λειτουργώντας σαν προστατευτικό τείχος. 

Δεν πρέπει να υπάρχει όταν αναστέλει τα θέλω σου και τις ανάγκες σου.

Παν μέτρον άριστον .. και τα σχετικά.. δεν είχαν άδικο!

Το μόνο σίγουρο είναι πως αν φτάσεις πια σε αυτό το μέτρο.. είσαι ελεύθερος.

Και τα 3 τώρα καταλήγουν στη συνήθεια..

Κακώς..

Κάπου εκεί το χάνεις το παιχνίδι.

Και η συνήθεια γίνεται εμμονή.

Και η εμμονή είναι το τελευταίο στάδιο.

Ή μηδενίζεις και αρχίζεις ξανά απο το μηδέν ... ή προσπαθείς .. ξανά και ξανά.

Καλή επιτυχία!!

Νούμερα

Να μαι πάλι εδώ παλεύοντας..
Μερικές φορές αφορούν θέματα μικρά, μείον 1, μείον 2, συν 1..
Άλλες μεγαλώνουν, μείον 50, μείον 100, συν 30..
Άσε το άλλο που απ την στιγμή που γεννιέσαι δεν σταματάς.. συν 1, συν 1, συν 1 και ξανά και ξανά.
Όλη μας η ζωή αποτελείται από νούμερα.
Βαρίεσαι να μετράς.
Βαρέθηκα να μετράω.. ευρώ, κιλά, χρόνια, μέρες, ώρες, ανθρώπους.

Dreams & dreams

Σήμερα ήσουν εδώ και πάλι.. Ξυπνήσαμε μαζί, περάσαμε όλη τη μέρα παρέα! Δεν ξέρω γιατί ήρθες, μη ρωτάς. Ίσως να μου λείπουν αυτές οι μέρες, αυτά τα συναισθήματα, αυτά τα χαμόγελα. Ίσως όντως να μου λείπεις εσύ..
Ναι μάλλον εσύ μου λείπεις..
Ναι σίγουρα!
Ξέρεις τι μου λείπει πιο πολύ;
Τα χέρια σου.. θάρρεις πως μερικές φορές μπορούσες να κρατήσεις τον κόσμο ολόκληρο, να παίξεις μαζί του σαν παιδί.
Και εγώ απέναντι σου να σε χαζεύω, νιώθοντας σίγουρη, ασφαλής.
Θα θέλα τόσο πολύ τα χέρια σου τώρα να με κρατήσουν σφιχτά, να νιώσω την χαλάρωση να απλώνεται σε όλο μου το κορμί σαν χάδι.
Μείνε εδώ σήμερα, σε παρακαλώ.. κράταμε ξανά σαν την τελευταία φορά, γνωρίζοντας ξανά πως είναι η τελευταία. Κάνε με να νευριάσω ξανά, να σε αγαπήσω ξανά, να σε ερωτευτώ ξανά και στο τέλος να σε καταλάβω ξανά από την αρχή.
Μείνε σήμερα και αύριο στο υπόσχομαι θα φύγω πάλι εγώ!
Αύριο θα ξυπνήσω σχεδόν 2 χρόνια μετά, όπως χθές.
Θα σε έχω ξεχάσει πια .. θα σε θυμάμαι μόνο σαν όνειρο, γλυκό, μακρινό, γαλάζιο, ερωτικό..
Καληνύχτα αγάπη μου.

Που αλλού;

Γράφω, σβήνω και πάλι από την αρχή. Δεν ξέρω τι θέλω να πω, ούτε σε ποιόν. Η αλήθεια είναι οτι νιώθω και πάλι μπερδεμένη, χωρίς λόγο, χωρίς αιτία. Μάλλον υπάρχει λόγος. Θυμήθηκα συναισθήματα, ανθρώπους και καταστάσεις που είχα ξεχάσει. Ή ήθελα να ξεχάσω. Θυμήθηκα πως είναι κάποιος να συμπληρώνει τις φράσεις σου. Να παίζει ένα τραγούδι και να σε κοιτάει, γιατί ξέρει. Να γελάς και κάποιος αμέσως να καταλαβαίνει γιατί. Να σκέφτεσαι και κάποιος να σου απαντάει, χωρίς να έχει ακούσει.. Θυμήθηκα πως είναι να είσαι ήρεμος. Να είσαι εσύ. Να μην προσπαθείς για κάτι, απλά να υπάρχεις. Θυμήθηκα πως είναι να είσαι καλά, γιατί βλέπεις τους φίλους σου να είναι καλά. Θυμήθηκα το πόσο μπορώ να χαθώ σε μια ματιά. Θυμήθηκα οτι σε μερικά μέρη δεν με νοιάζει που είμαι μόνη μου, γιατί δεν είμαι. Θυμήθηκα την αγάπη, την συμπάθεια, τις σχέσεις. Μου λείπουν τόσο όλα αυτά.. και το χειρότερο είναι πως δεν μπορώ να αποβάλω την σκέψη ή μάλλον τον φόβο οτι δεν θα τα ξαναβρώ. Κάνω ότι περνάει από το χέρι μου, αλήθεια, προσπαθώ τόσο πολύ.. Κουράστηκα όμως. Τα θέλω όλα έτοιμα. Δεν αντέχω να προσπαθώ να κερδίσω πράγματα που κάποτε ήταν αυτονόητα. Κάποτε νόμιζα πως φοβόμουν να μείνω μόνη μου, γι' αυτό πάντα συγχωρούσα τους ανθρώπους δίπλα μου και ποτέ δεν έφευγα εύκολα. Πλέον φοβάμαι να έχω ανθρώπους που δεν καλύπτουν τις ανάγκες μου και εγώ τις δικές τους. Δεν μου λείπει τίποτα παραπάνω όσο η φιλία. Η καθεαυτού φιλία, η φιλία που υπάρχει σε μια σχέση. Την θέλω στην καθημερινότητα μου, την θέλω κοντά μου. Δεν αντέχω άλλο την απόσταση από τους γύρω μου. Θέλω να τους μάθω, να με μάθουν! Ή θέλω να γνωρίσω τους κατάλληλους ανθρώπους; Ή να έχω υπομονή και να δώσω χρόνο σε αυτούς που ήδη υπάρχουν; Πολύ φοβάμαι πως δεν είναι θέμα χρόνου ή ανθρώπων. Μάλλον μεγαλώνουμε..

Στιγμές..

Ευελπιστούσα το τέλος να είναι όμορφο. Γεμάτο χαμόγελα και όμορφες αναμνήσεις.. και κάθε φορά που δεν ήταν έτσι, τόσο απογοητευόμουν. Απλά οι υπόλοιπες φορές δεν ήταν το τέλος! Τελικά όντως είναι όμορφο! Περισσότερο από όσο το φανταζόμουν! Βόλτες στην πόλη, ξενύχτια κ ποτά, φίλοι και όμορφες παρέες. Άνθρωποι που δεν έχω να τους αποδείξω τίποτα και απλά είμαι εγώ.. Άνθρωποι που νοιάζομαι για εκείνους και όχι για την παρέα που μου προσφέρουν. Σχέσεις όμορφες που τόσα έχεις να μοιραστείς και να θυμηθείς.. Να αναπολήσεις μόνο, χωρίς να περιμένεις.. Σχέσεις που αποκτήθηκαν πολλές φορές με πολύ κόπο, τον οποίο πλέον έχεις ξεχάσει. Είμαι τόσο περίφανη για τις επιλογές των ανθρώπων μου!! Δεν ζητούσα τίποτα παραπάνω από όσα έζησα.. Πλέον ο κύκλος κλείνει, είναι γεμάτος και είναι ΜΠΛΕ! Είμαι γεμάτη!!

Αλυσίδες

Άλλη μια μέρα δύσκολη πέρασε και άλλη μια μέρα ένιωσες πιο δυνατός και πιο αδύναμος ταυτόχρονα. Είναι όμορφο να μην έχεις κανέναν ανάγκη και να μπορεις να ανταπεξέλθεις μόνος σου στις δυσκολίες. Αλλά στο τέλος της μέρας πάντα καταλαβαίνεις το κενό. Πάντα το βρίσκεις. Είναι εκεί για σένα, δεν γίνεται αλλιώς. Και εκεί που είσαι τόσο περήφανος για ότι έχεις καταφέρει, συνειδητοποιείς πως πολύ πιο όμορφο θα ήταν να υπήρχε και κάποιος άλλος. Και όχι απλά να υπήρχε, αλλά που να ήταν περήφανος για σένα.. Μεγάλο χάσμα τελικά. Γυρνάς, σκέφτεσαι, καταπιέζεσαι ξανά. Ζητάς, διεκδικείς. Κύκλος. Το κακό είναι πως πάντα έχεις κάτι να θυμάσαι και κάτι να συγκρίνεις. Παρελθόν. Συνήθεια. Και δεν δίνεις ευκαιρίες σε άλλους, σε εσένα τον ίδιο. Άδικο. Λάθη. Λάθη που αναγνωρίζεις οτι κάνεις, αλλά συνεχίζεις στο όνομα ενός ξεχασμένου παρελθόντος. Χαλάρωσε, ξεκουράσου, κοιμήσου. Αυρίο μπορεί να μην ξυπνήσεις στο τότε, αλλά σίγουρα θα ξυπνήσεις μια μέρα μπροστά. Πάει.. Πέρασε..

Εγώ, εσύ, αυτός..

Κι αν δεν μπορείς να προχωρήσεις; Και αν στάσιμος μένεις χωρίς τα πόδια σου να ακολουθούν την σκέψη σου; Και αν τα χέρια σου δεν μπορείς να ελέγξεις; Και αν εξαρτημένος για όλη σου την ζωή είσαι από κάποιον, από κάτι.. Και αν οι λέξεις που βγαίνουν από το στόμα σου, νόημα δεν βγάζουν; Και αν κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει; Είσαι ανάπηρος μόνο τότε; Αυτός άραγε να ναι ο ορισμός;

...Συνεχίζεται...

Μια δύσκολη μέρα, όπως πολλές..

     Κάθομαι στο γραφείο μου εδώ και περίπου 11 ώρες. Δουλεύω, κάνω διάλειμμα, δουλεύω ξανά.. Τηλέφωνα χτυπάνε, κόσμος έρχεται και φεύγει και εγώ εδώ. Περιμένω πως και πως να γυρίσω σπίτι μου, να βγάλω τα παππούτσια μου και να ξεκουραστώ. Γκρινίαζω, αγανακτώ.. Μου λείπει η ζωή που είχα κάποτε, που τα μόνα μου προβλήματα σχετίζοταν με καφέδες, ποτά και ρούχα και ξαφνικά θυμάμαι.. να ευχαριστήσω ...κάτι, κάποιον... που μου δώθηκε η ευκαιρία να γκρινίαζω για τέτοια θέματα!! 

Μια βόλτα..

Να με κρατάς απ'τον ώμο και να περπατάμε παράλληλα με την όχθη.. Να μιλήσουμε για ό, τι μας έρθει στο μυαλό.. Για την ζωή μας, τα όνειρά μας, την καθημερινότητα μας, τις σχέσεις μας.. Να δώσουμε λύσεις σε ότι μας απασχολεί. Μαζί. Είναι σαν να είσαι η φωνή της λογικής μου. Και εγώ σαν τον τόνο αισιοδοξίας που τόσο χρειάζεσαι. Να κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλον για κάθε ελάττωμα που έχουμε, ξέροντας αυτά τα ελαττώματα είναι υπεύθυνα που έχουμε ο ένας τον άλλον. Περπάτα δίπλα μου και μίλα μου για την αγάπη σου, για τα σχεδιά σου, για τις φοβίες σου.. Μίλα μου για τα παλία.. Μου αρέσει τόσο να σε φαντάζομαι παιδί. Έχω ανάγκη αυτή τη βόλτα στην θάλασσα. Κάνε μου το χατίρι. Γιατί βρήκα και άλλο ελάττωμα. Φίλε μου, δεν χαίρομαι με την χαρά των άλλων.. όχι όλων..μερικών.. Περπάτα πλάι μου και πες μου οτι δεν είμαι κακός άνθρωπος.. Ή έστω κορόιδεψε με.. Και μετά ας γυρίσουμε. Παρακάλεσε με ξανά να σου δώσω λίγο χρόνο ακόμα. Και άσε με να γκρινίαξω που δεν θέλω να κοιμηθώ σπίτι σου. Πάμε μια βόλτα και ίσως το πρωί σου κάνω το χατίρι να σε ξυπνήσω με έτοιμο καφέ και τσιγάρο.. Μου λείπεις!