Ανάσα

Παίρνεις μια ανάσα και βήμα με το βήμα προχωράς, ελπίζεις.

Εμπόδια εμφανίζονται στον δρόμο σου, ξανά παίρνεις ανάσα και συνεχίζεις.

Τα παραβλέπεις, αλλά αυτά εμφανίζονται ξανά, επίμονα, σαν κάτι να θέλουν.

Δεν τα παραβλέπεις αυτή τη φορά, τα ακούς, προσπαθείς να τα λύσεις και συνεχίζεις, γιατί πιστεύεις.

Πιστεύεις σε εσένα, στην δύναμή σου.

Αργά ή γρήγορα κουράζεσαι, κάνεις υπομονή όμως και συνεχίζεις ξανά με μια ανάσα, γιατί εξακολουθείς να πιστεύεις.

Πιστεύεις στην αισιοδοξία που είχες τόσα χρόνια, στην τύχη.

Αυτή τη φορά η τύχη δεν είναι με το μέρος σου όμως.

Το καταλαβαίνεις, το προσπερνάς και αυτό και προχωράς, όχι όπως ήθελες ή όπως είχες σχεδιάσει, αλλά προχωράς γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Και κουράζεσαι ξανά, η δύναμη σου εξαντλείται, η αισιοδοξία χάνεται και μαζί της τα όνειρα, η ελπίδα.

Συνεχίζεις με άλλα δεδομένα, αλλά δεν σου αρέσουν, δεν περνάς καλά, απογοητεύεσαι.

Εξακολουθείς να προχωράς απογοητευμένος..

Ως πότε;

Κάπου εδώ κατεβάζεις ρολά, γιατί κανείς δεν θέλει να αποδιοργανώνεται ο κόσμος του..

Οπτική γωνία

     Σύμφωνα με την γνώμη ενός πολύ καλού φίλου, εντυπωσιάζομαι πολύ συχνά και συνήθως με άσχετα πράγματα. Χαρακτηριστικό μου, που έχει γίνει αστείο της παρέας λοιπόν και που το χαίρομαι πολύ!! Μέσα στα τόσα λοιπόν, τελευταία ενθουσιάστηκα με τις τόσες διαφορετικές απόψεις που μπορεί να υπάρχουν μεταξύ των ανθρώπων για ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Είναι εντυπωσιακό το πόσο διαφορετικά μπορεί να αντιληφθεί κάποιος ένα γεγονός για παράδειγμα, από κάποιον άλλον. Άλλο τόσο ενδιαφέρον είναι να ακούς αυτές τις διαφορετικές απόψεις και να τις εξετάζεις. Θεωρώντας τον εαυτό μου έναν "πρώην απόλυτο άνθρωπο" λοιπόν, χαίρομαι πάρα πολύ που πλέον καταλαβαίνω την αξία της διαφορετικότητας. Είναι εντυπωσιακά τα παιχνίδια που σκαρώνει το μυαλό μας! Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το πόσο μπορούν να σε βοηθήσουν κάποιες φορές!!!

Ακούσια..

     Είναι μερικές φορές που τα πράγματα έρχονται όχι απλά άσχημα, αλλά εντελώς αντίθετα από ότι είχες προβλέψει. Παντού εμπόδια.. Όσο και αν θέλεις να ΤΟ κάνεις, απλά δεν μπορείς. Πέρασαν προ πολλού οι εποχές του "Δεν υπάρχει δεν μπορώ, μόνο δεν θέλω." Και να θέλεις πλέον, δεν μπορείς. ΤΟ προσπαθείς βέβαια, ΤΟ τραβάς από τα μαλλιά, ανακαλύπτεις τρόπους, μέσα, στερείσαι απολαύσεις, αγχώνεσαι και άλλα τόσα... για να ΤΟ έχεις όσο πιο πολύ μπορείς. Και δεν σκέφτεσαι το μέλλον, γιατί ξέρεις πως ΑΥΤΟ που έχεις τώρα σου ΦΤΑΝΕΙ, ακόμα και αν έχει ημερομηνία λήξης. Θυσιάζεις ένα ολόκληρο χρονικό διάστημα για να περάσεις ένα πολύ μικρότερο ΥΠΕΡΟΧΑ. Φτάνει άραγε; Για μένα τόσους μήνες έφτανε.

     Όταν έρχεται η στιγμή που δεν έχεις την δυνατότητα να τα κάνεις όλα αυτά όμως; Τότε τι; Που πήγε το "Η αγάπη όλα τα μπορεί και όλα τα υπομένει;" Στο διάολο μάλλον... γιατί όταν ζεις στην Ελλάδα το 2013 πολλά πράγματα πάνε στον διάολο, δουλείες, σχέσεις, αγάπες, ψυχές. Ε κάπως έτσι θα γίνει και σε αυτήν την περίπτωση όπως έγινε και με τόσες άλλες, αργά ή γρήγορα θα παρθεί μια απόφαση και όλα θα τελειώσουν. Ακούσια απόφαση! Όσο και αν δεν τη θέλεις, πιθανόν να στεναχωριέσαι, να πονάς για αυτήν, αλλά δεν έχει σημασία, δεν έχεις επιλογή. Και αν είναι χειρότερα μετά; Και αν μας δοθεί μια ευκαιρία μετά από λίγο; Μήπως πρέπει να κάνουμε λίγο ακόμα υπομονή; Αν καλυτερεύσουν τα πράγματα; Αν δεν αντέξω; Αναπάντητες ερωτήσεις που μόνο ο χρόνος θα τις απαντήσει, αλλά μέχρι τότε δυστυχώς τα πράγματα θα έχουν χαθεί. Η μόνη ελπίδα αυτή η τεράστια ανθρώπινη δύναμη που κάπου άκουσα ότι μπορεί να κάνει τα πάντα λέει.. Μάλλον εγώ δεν είμαι άνθρωπός, και δεν μπορώ να ζήσω όπως θέλω, μόνο να παίρνω ακούσιες αποφάσεις μπορώ. Αν μπορώ να τις πάρω και αυτές και δεν αφήσω τα πράγματα στην τύχη τους για άλλη μια φορά..

Μετά από αυτά φιλαράκι, άντε πήγαινε κάνε ξανά άλλη μια προσπάθεια για ύπνο!

Και που ξέρεις, μπορεί στα όνειρα σου να βρεθείς εκεί που θες..

Νο 1

Δευτέρα, 03/09/2012

     Δεν ήταν τυχαίο που ξημέρωνε Δευτέρα. Πάντα της άρεσαν οι Δευτέρες, αισθανόταν πως κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό θα ξεκινήσει με την νέα εβδομάδα. Καθισμένη στο μπαλκόνι του πατρικού της ώρες, σκεφτόταν και προσπαθούσε να βρει την ελπίδα στην ζωή της. Καταμεσής της νύχτας κατάλαβε πως δεν υπάρχει ελπίδα, ούτε διέξοδος. Ο νους της συνέχεια πήγαινε προς την ίδια κατεύθυνση. Δεν υπήρχε άλλη λύση από το να φύγει. Πόσες φορές είχε σκεφτεί αυτήν την εναλλακτική και πόσες φορές ακόμα την είχε απορρίψει; Είχε σχεδιάσει κάθε μικρή λεπτομέρεια της φυγής της, ήταν όλα έτοιμα και την περίμεναν να πάρει την απόφαση. Πάντα όμως δείλιαζε, το ξανασκέφτονταν και με μισή καρδιά έπαιρνε την απόφαση να μείνει, να το παλέψει λίγο ακόμα, να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα επιτυχίας. 

     Το μεγάλο συναισθηματικό δέσιμο που είχε με τους γονείς της, την κράταγε πίσω, δεν την άφηνε να ανοίξει τα φτερά της, το καταλάβαινε, αλλά κάθε φορά δεν έπαιρνε την απόφαση να απογαλακτιστεί, να τους αφήσει πίσω της και να ξεκινήσει να ζει χωρίς την τόσο στενή παρουσία τους. Πολλές φορές το είχε προσπαθήσει μα πάντα γύρναγε πίσω. Όχι επειδή δεν ήταν αρκετά δυνατή εκείνη, αλλά επειδή χρειαζόντουσαν την βοήθεια της. Πάντα την χρειάζονταν, είτε ήταν συναισθηματική, είτε χρηματική. Έπρεπε να σταματήσει να το κάνει, το ήξερε, με αυτόν τον τρόπο δεν βοηθούσε τον εαυτό της και ούτε την οικογένεια της ουσιαστικά. Έπρεπε να φύγει.. και ήξερε πολύ καλά που έπρεπε να πάει!!

     Πήρε την απόφαση, άναψε ένα ακόμη τσιγάρο, έκλεισε τα μάτια της και σκέφτηκε τις επόμενες κινήσεις της. Ένιωσε το ελαφρύ φθινοπωρινό αεράκι της να χαϊδεύει το πρόσωπο της και ταυτόχρονα όλοι οι μυς του σώματός της χαλάρωσαν. Αισθάνονταν ελεύθερη. Απόλαυσε για λίγη ώρα αυτήν την αίσθηση και όταν το τσιγάρο τελείωσε, σηκώθηκε και πήγε στο μπάνιο. Το αίσθημα της χαλάρωσης συνεχίστηκε καθ' όλη την διάρκεια του μπάνιου της καθώς σκεφτόταν τα όμορφα τοπία του προορισμού της. 

     Βγήκε από το μπάνιο και κατευθύνθηκε προς το πατάρι. Κατέβασε μια μεγάλη βαλίτσα και χωρίς θόρυβο έφτασε στο δωμάτιο της. Άνοιξε την ντουλάπα της και μετέφερε μερικά από τα ρούχα της στην βαλίτσα. Δεν χρειάζονταν πολλά, μόνο τα απαραίτητα. Ήξερε πως η ζωή της θα ξεκινούσε από την αρχή και δεν ήθελε τίποτα από την παλιά της ζωή να της θυμίζει όσα έζησε και όσα έχασε. Σχεδόν όσα χρειάζονταν χωρούσαν μέσα σε μια βαλίτσα.

     Την έκλεισε και κάθισε στο κρεβάτι της να σκεφτεί τι είχε ξεχάσει. Ήταν σίγουρη πως κάτι της έλλειπε. Είχε σχεδιάσει στο μυαλό της αυτήν την στιγμή τόσες πολλές φορές που ήταν σίγουρη ότι όλα θα γινόντουσαν μηχανικά όταν θα έπαιρνε την απόφαση. Πώς ήταν δυνατόν να της είχε ξεφύγει κάτι και να μην μπορούσε να το θυμηθεί; Άκουσε έναν θόρυβο και κατάλαβε πως κάποιος στο σπίτι ήταν ξύπνιος. Κοίταξε το ρολόι της και είδε πως η ώρα ήταν ήδη έξι το πρωί και κατάλαβε πως είχε ξυπνήσει ο πατέρας της. "Πως πέρασε τόσο γρήγορα η ώρα;", σκέφτηκε και άρχισε να αγχώνεται. Δεν ένοιωθε έτοιμη να δώσει εξηγήσεις, είχε πολλά πράγματα να κάνει ακόμα, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή. Συνειδητοποίησε πως είχε ακόμα στο σώμα της την πετσέτα του μπάνιου, σηκώθηκε ντύθηκε και έφτιαξε την τσάντα της. Βγήκε από το δωμάτιο και κλείδωσε την πόρτα πίσω της. Κανένας δεν έπρεπε να δει ακόμα, κανείς δεν έπρεπε να καταλάβει και τίποτα δεν έπρεπε να την εμποδίσει. 

     Μπήκε στο σαλόνι και κοίταξε τον πατέρα της που έπινε τον πρωινό του καφέ.

"Καλημέρα μπαμπά!" είπε. 

"Δεν είναι λίγο νωρίς για εσένα Ζωή μου; Γιατί σηκώθηκες τόσο πρωί;" ρώτησε ο μπαμπάς της με έναν τόνο αγωνίας στην φωνή του. 

"Ο κόσμος το πρωί μπαμπά λέει καλημέρα, δεν αρχίζει τις ερωτήσεις", απάντησε προσπαθώντας να αποφύγει την αλήθεια, "να σου φέρω την εφημερίδα σου απ' έξω;"

"Μα που πας από τώρα;" κοίταξε την αποθαρρυντική έκφραση της κόρης του και συνέχισε "Ναι κόρη μου, αν μπορείς."

     Βγήκε στην αυλή του σπιτιού της και κατευθύνθηκε προς την έξοδο κοιτώντας τον σκύλο της, ο οποίος δεν αυτήν την φορά δεν ήρθε να την χαιρετήσει γεμάτος χαρά όπως πάντα. Παραξενεύτηκε αλλά σκέφτηκε πως δεν θα ήταν ο μόνος που δεν θα του άρεσε αυτή της η απόφαση. Μπήκε στο αμάξι της και ξεκίνησε. Βγαίνοντας στον κεντρικό θαύμασε τους άδειους δρόμους της μεγαλούπολης. Λίγες φορές έχει κανείς την ευκαιρία να δει τέτοιο θέαμα. Υπό άλλες συνθήκες θα έκανε μια βόλτα για να απολαύσει την ηρεμία πριν ακόμα ξυπνήσει η πόλη και μαζί της το άγχος και το τρέξιμο. Αυτή τη φορά όμως δεν το έκανε, πήγε κατευθείαν στην τράπεζα, σήκωσε όσα λεφτά χρειάζονταν από τις οικονομίες της, γέμισε το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου και σταμάτησε σε ένα περίπτερο. Καθώς αγόρασε την εφημερίδα του πατέρα της, είδε μια στοίβα με κούτες πιο δίπλα και ξαφνικά θυμήθηκε τι ήταν αυτό που είχε ξεχάσει να πάρει μαζί της. Ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο της και ζήτησε από τον αγουροξυπνημένο περιπτερά μια από αυτές τις κούτες.

     Φτάνοντας έξω από το σπίτι της ένιωθε έτοιμη να αντιμετωπίσει την οικογένεια της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε μέσα αποφασισμένη να δώσει την μεγάλη της μάχη. Ο πατέρας της την κοίταξε έντρομος και σχεδόν απογοητευμένος, είχε καταλάβει. "Μπαμπά, χωρίς πολλά λόγια, πάρε την εφημερίδα σου, πήγαινε ξύπνα την μαμά και πες της πως θέλω να μιλήσουμε και προσπάθησε τουλάχιστον εσύ να είσαι ψύχραιμος" είπε γεμάτη αποφασιστικότητα και μπήκε στο δωμάτιο της. Άνοιξε την κούτα και την γέμισε με όλα τα βιβλία της βιβλιοθήκης. Ήταν δασκάλα και γνώριζε πολύ καλά πως τίποτα και κανείς δεν θα μπορούσε να την εμποδίσει πλέον από το να εξασκήσει το επάγγελμα που τόσο αγαπούσε. Έκλεισε την κούτα και πήρε ξανά άλλη μια μεγάλη ανάσα.

     Η θέα των γονιών της να την κοιτούν με αυτό το λυπημένο και γεμάτο δάκρυα βλέμμα την έκανε να ανατριχιάσει αλλά δεν άφησε το συναίσθημα αυτό να την εμποδίσει από τον σκοπό της. Πήγε και έκατσε μπροστά τους και άπλωσε τα χέρια της. Κανείς από τους δύο δεν ανταποκρίθηκαν στην κίνηση της. Απογοητεύτηκε, δεν περίμενε πως θα καταλάβαιναν αυτή της την απόφαση, αλλά ήλπιζε σε αυτό μέχρι την τελευταία στιγμή. 

     "Ξέρετε πολύ καλά για τι θέλω να μιλήσουμε. Σας αγαπάω πολύ και το ξέρετε, πρέπει όμως να ξεκινήσω την ζωή μου από την αρχή. Έχω περάσει όπως και εσείς πολλά και όλα όσα έγιναν με πονάνε όσο και εσάς. Είμαι όμως 28 χρονών και δεν μπορώ να αφήσω την ζωή μου να περνάει άσκοπα. Δεν μπορώ να συνεχίζω να ζω σε αυτήν την πόλη, σε αυτό το σπίτι και απλά να θυμάμαι. Δεν θέλω να συνεχίζω να κάνω μια δουλειά που δεν μου αρέσει μόνο και μόνο για να μπορώ να συντηρώ την υπάρχουσα κατάσταση εδώ μέσα. Σας στήριξα πολύ και θα συνεχίζω να το κάνω αλλά από μακριά. Δεν θα σας πω που πάω, γιατί ξέρετε πολύ καλά τι πρόκειται να συμβεί εάν γνωρίζεται. Αυτή τη φορά δεν θα με εμποδίσει τίποτα. Μπορώ να διακρίνω τον θυμό στα πρόσωπά σας και αυτό με στεναχωρεί αφάνταστα. Λυπάμαι που αναγκάζομαι να το κάνω αυτό αλλά δεν έχω άλλη επιλογή." οι λέξεις βγήκαν από το στόμα της σχεδόν με μια ανάσα.

     "Αν σε στεναχωρούσε δεν θα το έκανες Ζωή, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, για μια ακόμη φορά σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου, αγνοώντας εμάς που ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να σε χάσουμε και ξεχνώντας την αδερφή σου που επίσης γνωρίζεις ότι θα της είναι δύσκολο. Αφού το πήρες απόφαση λοιπόν, φύγε, αλλά μην ζητάς από εμάς να σε στηρίξουμε, γιατί δεν πρόκειται!" ακούστηκε μια βαριά απάντηση.

     "Δεν έχω καμία όρεξη ούτε να μαλώσω ούτε να αποδείξω σε κανέναν ότι δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου. Δεν με χάνετε μαμά, δεν πεθαίνω ούτε πάω στην άλλη άκρη του πλανήτη. Όσο για την Χαρά, είναι πλέον μεγάλη κοπέλα και μπορεί να ζήσει χωρίς την βοήθεια μου. Θα είμαι δίπλα της όποτε με χρειαστεί και είμαι σίγουρη πως θα καταλάβει. Όσο για εσάς πραγματικά δεν ξέρω αν και πότε θα καταλάβετε πόσα πράγματα έχω θυσιάσει για να είμαι δίπλα σας, αλλά δεν με νοιάζει, εγώ την συνείδηση μου την έχω καθαρή. Θα σας πω μόνο ένα ακόμα πράγμα και προσπαθήστε να με ακούσετε αυτή τη φορά. Μην αφήσετε την Χαρά να μαραζώσει εδώ μέσα, εκπληρώνοντας τα δικά σας όνειρα και τις δικές σας ανάγκες"

     "Ζωή καλύτερα να φύγεις πριν ειπωθούν και άλλες βαριές κουβέντες", είπε ο πατέρας της προλαβαίνοντας την απάντηση της μαμάς της που μόνο από το ύφος της φαινόταν όντως βαριά. Η Ζωή σηκώθηκε και στάθηκε όρθια μπροστά τους περιμένοντας να την αποχαιρετήσουν. Άσκοπα! Καμία κίνηση δεν εκδηλώθηκε και πάλι.

     "Θα φύγω να τακτοποιήσω κάποιες εκκρεμότητες  Ίσως όταν γυρίσω να θελήσετε να με χαιρετήσετε. Πείτε στην Χαρά να με περιμένει, δεν θα αργήσω." είπε και έφυγε αμέσως από το σπίτι γεμάτη απογοήτευση. 

     Η αλήθεια είναι πως αυτή η συζήτηση την πείραξε περισσότερο από ότι φανταζόταν. Ξέσπασε σε λυγμούς, απελευθερώνοντας όλα αυτά τα συναισθήματα που ένιωσε κατά τη διάρκεια αυτής της τόσο σύντομης, αλλά δυνατής συζήτησης. Μπήκε στο αμάξι της και κινήθηκε προς την δουλειά της. Η πόλη πλέον είχε ξυπνήσει, η κίνηση είχε αρχίσει και καθισμένη στο κάθισμα σκέφτηκε πως ίσως το μόνο κακό της όλης υπόθεσης ήταν ότι η ξαφνική παραίτηση της θα ήταν πρόβλημα για το αφεντικό της. Ο κύριος Χατζηκοσμάς ήταν ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που ήταν δίπλα της και την στήριζε πάντα, επομένως θα ήταν πολύ άδικο για εκείνον να τον αφήσει ξεκρέμαστο χωρίς γραμματέα. Δεν υπήρχε άλλη λύση όμως, ήλπιζε τουλάχιστον αυτός να καταλάβει.

     Φτάνοντας στην δουλειά ανέβηκε κατευθείαν στον 2ο όροφο, μπήκε στο γραφείο της και άνοιξε τον υπολογιστή της. Σύνταξε την παραίτηση της εν συντομία και έφτιαξε έναν κατάλογο με όλες τις εκκρεμότητες που είχε. Ήταν ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να βοηθήσει το αφεντικό της και την επόμενη γραμματέα του. 

"Πως και τόσο πρωινή Ζωή; Καλημέρα!" ακούστηκε μια φωνή από την πόρτα της.

"Καλημέρα κύριε Κώστα, να σας φέρω τον καφέ σας;" είπε κοκκινίζοντας λες και την είχε πιάσει το αφεντικό της να κάνει κάτι που δεν έπρεπε.

"Ποιόν καφέ; Με τέτοιο ύφος θα φτιάξεις καφέ; Έλα μέσα να μου πεις τι συμβαίνει" ανταποκρίθηκε εκείνος βλέποντας την ανησυχία στο πρόσωπό της.

"Θα αλλάξω το ύφος μου λοιπόν, θα σας φτιάξω τον καφέ σας και έρχομαι να τα πούμε" απάντησε ανακουφισμένη. Αυτός ο άνθρωπος είχε κάτι πάνω του που της έφτιαχνε το κέφι, αλλά αυτή τη φορά για κάποιο λόγο ένιωθε συγκινημένη. Αφού έφτιαξε τον καφέ, πήρε τα χαρτιά της και πήγε στο γραφείο του. Κάθισε και προσπάθησε με ήρεμη φωνή να του ανακοινώσει την παραίτηση της. Δεν τα κατάφερε, το στομάχι της δέθηκε κόμπος και λυγμοί εμφανίστηκαν στα μάτια της ξανά. Εκείνος σηκώθηκε από την καρέκλα του και κάθισε απέναντι της, της έπιασε το χέρι και για μια ακόμη φορά αποκρίθηκε όλο χιούμορ: "Ωραίος τρόπος να ξεκινάς την μέρα του αφεντικού σου μικρή! Θα μου πεις τι έγινε πάλι ή θα με σκάσεις;" Η Ζωή του έδωσε την παραίτηση της, ζητώντας του συγνώμη χαμηλόφωνα.

     Πίστευε ότι θα την καταλάβαινε και ότι δεν θα της κρατήσει κακία αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενε αυτήν την αντίδραση. Σήκωσε το γεμάτο απορία βλέμμα της και τον κοίταξε που γέλαγε! Εκείνος αφού σταμάτησε να γελάει της χάιδεψε το κεφάλι της και σηκώθηκε από την καρέκλα του. 

"Αυτό ήταν και με τρόμαξες; Ξέρεις πόσο καιρό περιμένω αυτή τη μέρα; Σχεδόν από την πρώτη μέρα που σε προσέλαβα. Έλεγα δεν μπορεί, αυτό το κορίτσι θα υψώσει το ανάστημα της και θα κάνει αυτό που πρέπει, αλλά εσύ κάθε φορά ερχόσουν πάντα στην ώρα σου και πάντα τέλεια στην δουλεία σου. Ζωή μου, σε ξέρω από μικρή έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου, αυτή σου η απόφαση μπορεί και να είναι η μοναδική σωστή στη ζωή σου. Ξέρεις πόσο αγαπάω τους γονείς σου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουν το δικαίωμα να σε κρατάνε πίσω. Μετά τα τελευταία γεγονότα ήμουν σίγουρος ότι θα το έκανες. Λοιπόν, έλα σταμάτα να κλαις και πες μου, τι θα κάνεις; Θα γυρίσεις πίσω;"

"Το περιμένατε δηλαδή; Δεν σας απογοητεύω που φεύγω έτσι τόσο ξαφνικά και σας αφήνω μόνο σας;" αποκρίθηκε έκπληκτη.

"Φυσικά και το περίμενα και φυσικά και δεν με απογοήτευσες. Μην τα σκέφτεσαι αυτά και πες μου τι θα κάνεις." απάντησε με έναν τόνο σιγουριάς στην φωνή του.

"Όχι κύριε Κώστα, δεν μπορώ να γυρίσω πίσω μετά από τόσα χρόνια. Το κεφάλαιο της Θεσσαλονίκης τελείωσε προ πολλού για εμένα και με όχι ευχάριστο τρόπο. Δεν μπορώ να γυρίσω και να διεκδικήσω πράγματα που εγκατέλειψα τότε. Μπορεί να μην ήταν δικό μου λάθος, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Στο κάτω - κάτω δεν υπάρχει κάτι που να μου ανήκει στην Θεσσαλονίκη πλέον, μόνο κάτι ευτυχισμένες φοιτητικές αναμνήσεις."

"Φοβάσαι Ζωή μου, γι' αυτό δεν γυρνάς. Δεν θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίθετο. Το μόνο που θα σου πω είναι πως όποιος αγαπάει συγχωρεί. Να μην σταματήσεις στην ζωή σου ποτέ να πιστεύεις στον εαυτό σου και τον έρωτα. Είναι τα μόνα πράγματα που μπορούν να κουνήσουν ολόκληρο τον κόσμο. Δεν μου είπες όμως που θα πας!"

"Και δεν θα σας πω κύριε Κώστα, σας ευχαριστώ για όλη την συμπαράσταση και την πίστη σας προς εμένα, αλλά φοβάμαι πάρα πολύ την αντίδραση και την επιρροή των γονιών μου προς τους άλλους και δεν θέλω να ξέρει κανένας που θα είμαι, τουλάχιστον για τον πρώτο καιρό, μέχρι να σταθώ στα πόδια μου."

"Ήδη στέκεσαι στα πόδια σου, παιδί μου και δεν το έχεις ακόμα καταλάβει. Είμαι σίγουρος πως όπου και να σαι θα είσαι ευτυχισμένη και αν ποτέ χρειαστείς την βοήθεια μου ξέρεις που θα με βρεις. Όσο για εμένα μην ανησυχείς, όπως σου είπα περίμενα να φύγεις και έλαβα τα μέτρα μου. Ελπίζω πως η φίλη σου θα σταθεί αντάξια στην θέση σου, αν και φοβάμαι λίγο ότι θα με ζαλίσει λίγο η πολυλογία της! Ώρα να φεύγεις τώρα, πήγαινε να χαιρετήσεις την φίλη σου και να μαζέψεις τα πράγματα σου. Σε λίγο στο λογιστήριο θα βρίσκεται μια επιταγή για εσένα. Θα σε βοηθήσει στην καινούρια σου αρχή, δεν θέλω να την αρνηθείς. Καλή τύχη παιδί μου!" Την αγκάλιασε και της έδωσε ένα σχεδόν πατρικό φιλί.

"Σας ευχαριστώ πάρα πολύ κύριε Κώστα, θα σας τηλεφωνήσω όσο πιο σύντομα μπορέσω. Όσο για την Μαρία δεν νομίζω πως έχω την δύναμη να την χαιρετήσω αυτή τη στιγμή, αυτό είναι ένα γράμμα για εκείνη και αυτή η λίστα είναι οι εκκρεμότητες που αφήνω" απάντησε συγκινημένη, δίνοντας του τον φάκελο και την λίστα.

     Βγήκε από το γραφείο, μπήκε στο δικό της, μάζεψε τα λιγοστά πράγματα της και κατευθύνθηκε προς το λογιστήριο. Βλέποντας την επιταγή, έμεινε έκπληκτη. Τα χρήματα ήταν πολλά και για μια στιγμή σκέφτηκε να πάει να τον ευχαριστήσει ξανά, αλλά δεν το έκανε. Ήταν σίγουρη ότι θα της δινόταν ξανά η ευκαιρία κάποια άλλη στιγμή. Έφυγε από το κτήριο χωρίς να χαιρετήσει κανέναν άλλον. Δεν είχε αντοχές για άλλες συγκινήσεις και κλάματα. Έπρεπε να πάει σπίτι της και να αντιμετωπίσει για άλλη μια φορά την οικογένεια της. 

     Μετά από λίγη ώρα μπήκε στο σπίτι της. Δεν είδε κανέναν στο σαλόνι. Σκέφτηκε πως είχαν φύγει, πως την τιμωρούσαν, πως δεν έμειναν να την χαιρετήσουν. Έτρεξε στο δωμάτιο της αδερφής της κλαίγοντας και το μόνο που βρήκε ήταν ένα σημείωμα για εκείνη: 

"Το μόνο που πρόλαβα να κάνω ήταν να σου γράψω αυτό. Την ξέρεις την κατάσταση, εγώ δεν είμαι τόσο δυνατή όσο εσύ, έπρεπε να φύγω μαζί τους. Καλά κάνεις και φεύγεις. Να με παίρνεις τηλέφωνο συχνά και να προσέχεις. Όταν πάρω το πτυχίο μου, σε περιμένω να έρθεις να με πάρεις. Ξέρεις ότι δεν θα το κάνω από μόνη μου. Σ'αγαπώ!"

 Σταμάτησε να κλαίει, ευτυχώς την καταλάβαινε εκείνη. Έκοψε ένα κομμάτι χαρτί από το ίδιο τετράδιο και της έγραψε ένα γράμμα. Το δίπλωσε και το άφησε πάνω στο κρεβάτι της. Βγήκε από το δωμάτιο πήγε στο δικό της, πήρε τα πράγματα της και έφυγε χωρίς να κοιτάξει ούτε για μια στιγμή πίσω της. Μπήκε στο αυτοκίνητο και έβαλε να παίζει το αγαπημένο της cd. Μετά από λίγη ώρα μπήκε στην Εθνική και επιτάχυνε. Όσο πιο πολλά χιλιόμετρα διένυε, τόσο πιο ελεύθερη ένιωθε!

***

Αισιοδοξία!!

     Ε μα, δεν είναι μερικές μέρες που νιώθεις πως είσαι ικανός και δυνατός για τα πάντα; Είσαι αισιόδοξος και περνάν μόνο καλές σκέψεις από το μυαλό σου! Γελάς, δεν σε ενοχλεί τίποτα και είσαι γεμάτος ελπίδα για ένα μέλλον που προβλέπεται δυσοίωνο, αλλά δεν σε νοιάζει, γιατί εσύ είσαι καλά!
     Είναι τυχαίο που αυτές τις μέρες ως επί το πλείστον βρίσκονται κοντά σου άνθρωποι που αγαπάς και σε αγαπάνε;
     Λίγη αισιοδοξία λοιπόν στην ζωή μας, μαζί με ένα όμορφο τραγούδι και ένα ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές, που φίλοι και όχι μόνο, φρόντισαν να μου χαρίσουν τις μέρες που πέρασαν..

Για σένα..

     Αγαπημένη μου, 

βαρέθηκα να περιμένω και να αναμένω. Βαρέθηκα να ελπίζω, βαρέθηκα να κάνω υπομονή. Δύσκολη μέρα. Μια μέρα όπως όλες οι άλλες, χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα. Η σημερινή όμως είναι διαφορετική. Είναι από αυτές τις μέρες που από την στιγμή που ξυπνάς καταλαβαίνεις πως θα είναι δύσκολη. Μια μέρα στο κρεβάτι όπως όλες οι άλλες. Βαρέθηκα.

     

     Κάποτε θυμάμαι τον εαυτό μου να κάνω όνειρα, να ελπίζω. Ακόμα προσπαθώ η αλήθεια είναι. Δεν τα καταφέρνω πλέον. Φοβάμαι νομίζω, έχω ξεχάσει πως γίνεται. Και σε τι να ελπίσω; Στην εύρεση μιας δουλείας; Ας γελάσω.. Σε ένα σπίτι που θα νιώθω άνετα; Σε μια σχέση που θα μπορώ να την ζήσω όπως θέλω εγώ και όχι όπως μου επιβάλλουν οι συνθήκες; Σε φιλίες που θα μπορώ να εκφράζομαι χωρίς να σκέφτομαι κάθε λέξη μου δύο φορές; Πόσο γέλιο να χωρέσει σε όλα αυτά; Και μπορώ να συνεχίσω..

     Μπορώ να μιλήσω για την Πόλη, για τους ανθρώπους της, την αποξένωση, το τσιμέντο. Ακόμα ψάχνω την θάλασσα. Έχει περάσει τόσος καιρός και ακόμα ψάχνω εκείνη την θάλασσα. Εσύ με έμαθες να αγαπάω την θάλασσα, το γαλάζιο χρώμα της, το άρωμα της, την ηρεμία που νιώθεις όταν βρίσκεσαι κοντά της. Και με άφησες μόνη μου σε μια πόλη χωρίς θάλασσα. Και πήρες πολλά μαζί σου. Ανθρώπους αλλά και αξίες.

     Χαμένη αξιοπρέπεια, χαμένες σχέσεις, χαμένοι άνθρωποι. Πάντα πίστευα πως ήμουν τυχερή που έμαθα όλα όσα έμαθα από εσένα. Μεγαλώνοντας μάλλον καταλαβαίνω ότι μας δίδαξες λίγα τελικά. Όλη η αγάπη, ο σεβασμός και η κατανόηση αυτή τη στιγμή βρίσκονται μέσα σε δύο σακούλες του supermarket. Αλήθεια! Έτσι αγαπάμε πλέον. Και ναι βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Αγαπάμε μέσω των υλικών! Εξ αποστάσεως. Λίγα πράγματα μας δίδαξες τελικά. Μας δίδαξες αγάπη αλλά δεν μας δίδαξες να μένουμε ενωμένοι στα δύσκολα. Και σκορπίσαμε.. 

     Μου λείπεις.. Κάποτε μπορούσα να σε βρω όποτε θέλω. Μέσα σε ένα σπίτι, αγγίζοντας μερικά αντικείμενα, στην αυλή, στους ανθρώπους τριγύρω μου. Πλέον σε βρίσκω μόνο στη θάλασσα. Και εδώ δεν έχει θάλασσα!! Στα πάντα με ένιωθες και στα πάντα έδινες λύση.  Με έμαθες να μιλάω, να εκφράζομαι, να εξωτερικεύω τα συναισθήματα μου. Το έκοψα και αυτό. Βρέθηκαν άλλοι να με μάθουν να κρατάω τα συναισθήματα μου για τον εαυτό μου. Δεν βρέθηκε κανείς να με μάθει να σταματήσω να γράφω όμως. Σελίδες των σελίδων. Παντού χωμένες, για να μην μάθει κανείς, να μην στεναχωρηθεί κανείς, να μην καταλάβει κανείς. Τα συναισθήματα πλέον δεν διαμορφώνονται με ειπωμένες λέξεις.. Αν είναι γραμμένες καλώς, αλλιώς υπάρχει μόνο ένα παράπονο, μια γκρίνια..

     Πόση γκρίνια πια.. Και αυτό γιατί έχω υπερβεί τα όρια μου πλέον. Αλλιώς δεν θα υπήρχε ούτε αυτό. Κανείς δεν πρέπει να καταλάβει. Μερικές φορές γελάω τόσο πολύ με τον εαυτό μου. Σιχάθηκα την απάντηση "Καλά" στην ερώτηση "Τι κάνεις", έστω και αυτές τις ελάχιστες φορές που την ακούω. Προσπαθώ τόσο πολύ να βρω λύση για όλο αυτό. Και όχι δεν είναι λύση το να μιλήσω. Το προσπάθησα πρόσφατα. Όχι οτι κατάφερα να βγάλω όσα έχω μέσα μου, αλλά προσπάθησα. Και δεν θα το ξανακάνω, γιατί ο ένας δεν θα δώσει σημασία, ο άλλος που θα δώσει θα είναι τόσο αισιόδοξος, χωρίς τίποτα στην ζωή μου να δείχνει αισιοδοξία, ο τρίτος θα τρομάξει, γιατί δεν τον έχω μάθει να με ακούει και ο τέταρτος θα με θεωρήσει υπερβολική. Ίσως και να είμαι. Εσύ ήξερες πως να αντιμετωπίσεις αυτή την υπερβολή όμως. 

     Η λύση είναι να φύγω. Να πάρω μαζί μου ότι έχω διδαχθεί, τις λιγοστές εμπειρίες μου και να πάω κάπου που θα μπορώ να ξεκινήσω από την αρχή. Θέλω να ξεχάσω τους περισσότερους. Αυτούς που με πλήγωσαν και με πήγαν πίσω στην ζωή μου, αλλά και αυτούς που αγαπώ τόσο πολύ αλλά θέλω να σταματήσω να τους καταδικάζω στις συνθήκες της μίζερης ζωής μου, στην αγάπη εξ αποστάσεως. Μακάρι να μίλαγα για την χιλιομετρική απόσταση.. Μακάρι να ήταν μόνο αυτό, αλλά να μπορούσα να αναγνωρίσω τον εαυτό μου. Τώρα αυτοί οι λίγοι που με αγαπάνε, ποια ακριβώς Γεωργία αγαπάνε; Που την ξέρουνε; Και αναρωτιέμαι, δεν καταλαβαίνουν την διαφορά; Εδώ εγώ δεν ξέρω ποια είμαι, αυτοί πως τα καταφέρνουν; Εγώ με θυμάμαι πάντα ευτυχισμένη, πάντα αισιόδοξη, με προβλήματα, αλλά πάντα χαρούμενη. Ποια ακριβώς Γεωργία είναι αυτή που κάθεται στο κρεβάτι και γράφει, καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο; 

     Σταμάτα να είσαι περήφανη λοιπόν για εμένα. Δεν τα κατάφερα αγαπημένη μου, χάθηκα, κάπου στην μέση έχασα τον εαυτό μου και πάνω από όλα έχασα την πίστη σε εμένα. Την επόμενη φορά που θα έρθεις να με δεις λοιπόν, μην μου περιγράψεις το πόσο περήφανη είσαι για όλα όσα έχω καταφέρει και το πόσο με θαυμάζεις. Καλύτερα συνέχισε τις τόσο ωραίες διδασκαλίες σου. Θύμισε μου ποια είμαι, μάθε με, δώσε μου τρόπο και δύναμη να βρω τον εαυτό μου για να είμαι εγώ καλά και να σταματήσω να πληγώνω τους άλλους γύρω μου με τις ανασφάλειες μου. 

Υ.Γ. Και μην φύγεις αν στην ερώτηση "Τι κάνεις;" δεν απαντήσω "Είμαι καλά", αλλά απαντήσω "Σ' αγαπώ", όπως έκανα τόσα χρόνια..

"Το κοριτσάκι σου"

Back to reality!!

     

     Ωραία τα διαλείμματα στη ζωή μας.. 
Ένα ταξίδι μπορεί να σε κάνει να νιώσεις χαλαρός, να ξεφύγεις από την πραγματικότητα, να αλλάξεις παραστάσεις, να δεις ή να γνωρίσεις ανθρώπους, να δεις τα πράγματα με μια άλλη οπτική γωνία. Μπορείς να συγκρίνεις συνθήκες, καταστάσεις, να νιώσεις όμορφα, να βγείς, να γελάσεις, να συγκινηθείς.. Πόσο μάλλον όταν ταξιδεύεις προς ένα γνώριμο, οικίο μέρος. Μόλις γύρισα από ένα τέτοιο ταξίδι! Πριν μερικές μέρες θα έλεγα πως ταξίδεψα προς την "πόλη μου", προς το "μέρος μου", όπως και αλλού έχω διαβάσει. Σήμερα δεν ξέρω. 
     Ένιωσα όμορφα, πέρασα ωραία και πάνω από όλα συνάντησα πολλές αγαπημένες φυσιογνωμίες. Είχα καιρό.. Συνάντησα και ΤΗΝ αγαπημένη φυσιογνωμία!! Αυτό και αν ήταν όμορφο! Η αλήθεια είναι πως όταν λες σε κάποιον "Μου λείπεις" δεν καταλαβαίνεις πόσο το εννοείς, μέχρι να τον δεις. Εγώ τουλάχιστον έτσι ένιωσα. Ένιωσα σαν να ολοκληρώθηκα, σαν να μου έλλειπε ένα δικό μου κομμάτι τόσο καιρό. Το αξιοσημείωτο και άκρως περίεργο κατά την γνώμη μου είναι ότι όταν σου λείπει κάποιος, σου λείπουν "τα πάντα του", ακόμα και τα χαρακτηριστικά του που δεν είναι τα αγαπημένα σου, δεν σου αρέσουν, ίσως και να τα απεχθάνεσαι! Δεν είναι λίγο παράξενο αυτό;! 
    Όπως και να έχει σημασία έχει πως ήταν η πρώτη φορά που άργησα να προσαρμοστώ σε αυτό το μέρος. Στην αρχή ένιωσα πως δεν ήμουν ο εαυτός μου, δεν ήξερα πως να συμπεριφερθώ στους φίλους μου, στους δικούς μου ανθρώπους, σκεφτόμουν δεύτερη φορά κάτι πριν το πω, θα μπορούσα να πω ακόμη ότι ήμουν αγχωμένη τις πρώτες μέρες!! Με εντυπωσιάζει η δύναμη της συνήθειας, πάντα το έκανε! Φαίνεται πως συνήθισα μακριά από εκεί! Όταν το ξανασκέφτομαι καταλήγω πως μάλλον δεν είναι συνήθεια, αλλά συμβιβασμός!
     Κρίμα, και δεν ήμουν άνθρωπος που συμβιβαζόμουν εύκολα.. 
     Δεν αλλάζουν μόνο οι άλλοι γύρω μας, αλλάζουμε και εμείς, απλά είναι πιο δύσκολο να το αντιληφθούμε! Back to reality.. πλέον με την ελπίδα να πεθαίνει πάντα τελευταία!

Σαν να λέμε... "Μου λείπεις.."

"Ο κόσμος είναι εκνευριστικά μικρός για τους ανθρώπους που δεν αντέχουμε..

και απελπιστικά τεράστιος για όσους θέλουμε να έχουμε κοντά μας!!"

"Αλλού είμαι, αλλού είσαι και αλλού έπρεπε να είμαστε!!!"

Η θλίψη

Έπρεπε να ξεφύγω, αλλιώς ήμουν χαμένος,

αλλά ο άγνωστος του σταθμού με περίμενε κιόλας στην άκρη του ταξιδιού μου.

Ποιος άγνωστος; Ήμουν εγώ ο ίδιος νικημένος και άνοιγα τις πόρτες στα σταματημένα βαγόνια και έβγαινα απ' την άλλη μεριά του ονείρου.

Ω θλίψη, σε μάθαμε από παιδιά, σχεδόν πριν γνωρίσουμε τον κόσμο.

Τάσος Λειβαδίτης

Επέτειος

      Είναι κάποιες μέρες που είναι διαφορετικές από άλλες, που σου φέρνουν στο μυαλό στιγμές, ανθρώπους, συνθήκες, εποχές, καταστάσεις. Νοσταλγείς μερικές φορές, άλλες λυπάσαι και άλλες χαίρεσαι. Είναι κάποιες ημερομηνίες τόσο σημαντικές για την ζωή σου, σπάνια τις ξεχνάς.

     Ξημερώνει μια τέτοια ημέρα αύριο. Δυστυχώς όχι μια όμορφη επέτειος. Μου θυμίζει όσα είχα και έχασα, όσα έκανα και σταμάτησα να κάνω, όσα ένιωθα και σταμάτησα να νιώθω προσπαθώντας να προστατέψω τον εαυτό μου.. Είναι δύσκολο συναίσθημα η "έλλειψη". Ο ελλιπής άνθρωπός στην ουσία δεν είναι ολοκληρωμένος. Ποιος από εμάς θέλει να μην είναι ολοκληρωμένος;

     Ώρες ώρες εύχομαι να μην είχα καλή μνήμη, να μην θυμόμουν αυτές τις επετείους. Και κάπως έτσι οι αναμνήσεις γίνονται αϋπνίες.. "Να λες στον εγκέφαλό σου "κοιμήσου" και αυτός να καταλαβαίνει "θυμήσου"..", διάβασα πρόσφατα και ένιωσα τόσο οικία..

     "Την ζωή μας την φτιάχνουμε μόνοι μας.." διάβασα όμως κάπου αλλού και με έκανε να σκεφτώ ότι κάποια στιγμή πρέπει να μάθουμε να καλύπτουμε τα κενά μας με διαφορετικούς τρόπους. Οι αναμνήσεις θα είναι πάντα αναμνήσεις.. ανήκουν στο παρελθόν όμως και εκεί πρέπει να ανήκουν. Και κάπως έτσι μου ήρθε άλλο ένα ρητό στο μυαλό: "Δεν μπορείς να αλλάξεις το παρελθόν, αλλά μπορείς να καταστρέψεις το παρόν με το να στεναχωριέσαι για το μέλλον".

     Ας είμαστε όλοι μας λίγο πιο αισιόδοξοι, είμαι σίγουρη πως θα μας βοηθήσει σε ό,τι και αν περνάμε ο καθένας μας!