Ξανά απ'την αρχή..

Τότε σου έστειλα:

Και μου απάντησες

Άνθρωποι ίδιοι..

Καταστάσεις διαφορετικές

Τότε εσύ πνιγόσουν μέσα στο σπίτι, αν και το δικό μου τραγούδι ήταν το κατάλληλο.

Τώρα πνίγομαι εγώ.

Τότε εγώ ήμουν εκεί και σου έκανα παρέα, και ας μην ήμουν σίγουρη.

Τώρα είμαι σίγουρη, αλλά μόνη μου.

Λόγια

Στεναχωρούν, πονάνε, σκοτώνουν..

γιατί εδώ μέσα οι τοίχοι με πνίγουν, πέφτουν πάνω μου και με πλακώνουν,

γιατί αν μια φορά στο τόσο είμαι έξω, δεν περνάω καλά,

γιατί μπαίνω στην διαδικασία να συγκρίνω και δεν το έκανα ποτέ,

γιατί κάνω και άλλα πράγματα που δεν συνήθιζα,

γιατί όσο βλέπω τον εαυτό μου να αλλάζει σε κάτι που δεν είμαι τρελαίνομαι,

γιατί μου λείπουν πράγματα που στην ουσία είχα χάσει εδώ και μήνες,

γιατί μου λείπει εκείνος, οι φίλοι μου και η πόλη,

γιατί μισώ τον εαυτό μου που δεν έφτιαξα τις κατάλληλες συνθήκες,

γιατί βαρέθηκα να νιώθω βρόμικη αμέσως μόλις βγω από το σπίτι μου,

γιατί βγαίνω από το σπίτι μου μόνο για να πάω στην δουλειά,

γιατί αρρωσταίνω όταν ξέρω οτι εκεί γιορτάζουν χωρίς εμένα,

γιατί ζηλεύω που δεν είμαι εγώ εκεί.

Λόγια που δεν θέλω άλλο να λέω, λόγια που βαρέθηκα να ακούω και λόγια που δεν λέγονται γιατί δεν πρέπει. Επειδή γράφονται όμως.. όχι δεν είμαι καλά και ας σταματήσετε όλοι να ρωτάτε πράγματα που ήδη ξέρετε, αλλά δεν θέλετε να παραδεχτείτε, καλύπτοντας τις δικές σας ενοχές, όχι δεν είμαι καλά, εδώ και πολύ καιρό και αν κάποια στιγμή ήμουν ήταν γιατί ήθελα να πιστέψω στην ψευδαίσθηση. Τέλος στα λόγια, βαρέθηκα να κρύβομαι και να κλαίγομαι βαρέθηκα επίσης, επομένως υπερβολική ή όχι μην ακούσω ξανά το τυπικό "Τι κάνεις;", γιατί δεν θα υπάρξει απάντηση. Μπορούσατε να ρωτήσετε νωρίτερα, όταν έπρεπε. Τώρα είναι αργά και δεν λυπάμαι καθόλου για αυτό. 

Βραβειάκι!!!!

     Μπορεί να υποσχέθηκα μια συγκεκριμένη ανάρτηση σε μια καλή φίλη, αλλά τελικά θα κάνω άλλη, γιατί έχουμε Βραβείο!!!!!!! Η αγαπημένη Pink Angel βράβευσε το blog, επομένως αμέσως έτρεξα να το κάνω και εγώ και να την ευχαριστήσω!!!! Το βραβείο το εξής:

Και οι κανόνες του:

1. Αναφέρεις ποιος σου χάρισε το βραβείο.

2. Απαντάς στις ερωτήσεις που ακολουθούν.

3. Δίνεις με την σειρά σου το βραβείο σε 7 bloggers.

Πάμε να απαντήσουμε τις ερωτήσεις!!!

1. Τι σε ενέπνευσε και τι σημαίνουν για εσένα το όνομα του blog σου και το όνομα, με το οποίο υπογράφεις τα κείμενά σου;

Το όνομα του blog είναι tzo's blog. Το Tzo είναι ένα παρατσούκλι που βγήκε πριν 3 χρόνια και κάτι από την τότε παρέα και είναι παραλλαγή του ονόματος μου. Η επόμενη παρέα το εξέλιξε σε Tzotzoka και το αποδέχτηκα και αυτό με ευχαρίστηση, καθώς πάντα ήθελα να έχω ένα παρατσούκλι που θα με φωνάζουν οι φίλοι. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως θα έπρεπε να το εξελίξω και εγώ σε Tzotzoka. Αστείο της παρέας λοιπόν που συνηθίζει να βγάζει παρατσούκλια στα μέλη της και μου λείπει τόσο πολύ.. Μήπως να συστήνομαι έτσι από εδώ και πέρα???

2. Αν δεν ήσουν άνθρωπος τι θα ήθελες και είσαι και γιατί;

Αν δεν ήμουν άνθρωπος θα ήθελα να είμαι πουλί, για να μπορώ να πετάω και να μην πάρω Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ποτέ ξανά!!!!!!!

3. Αν σε σταματούσαν στον δρόμο από το Blog TV και σε ρωτούσαν "Ποιο είναι το χαρακτηριστικό σου γνώρισμα, σύμφωνα με τα λεγόμενα των άλλων;", τι θα απαντούσες; Ποιο είναι;

Η υπερβολή.

4. Ποιο στοιχείο βρίσκεις γοητευτικό και σε κάνει να συνεχίζεις να γράφεις;

Το blog ξεκίνησε με μια υπόσχεση στον εαυτό μου τότε. Οτι μετά από καιρό θα διαβάζω τις αναρτήσεις από πίσω προς τα εμπρός και θα μπορώ να καταλάβω την διαφορά της διάθεσης μου όσο περνάει ο καιρός. Μετά από 9 μήνες λοιπόν ναι διακρίνω μια διαφορά αλλά ίσως όχι αυτήν που ήλπιζα. Ίσως χρειάζεται και άλλος χρόνος. Το στοίχημα συνεχίζεται! Όσο για το τι βρίσκω γοητευτικό, απλά γράφω. Έτσι εκφράζομαι! Έγραφα πάντα αλλά μάλλον τώρα ένιωσα την ανάγκη να τα μοιράζομαι.

5. Ποια φωτογραφία θα βάζατε για την ζωή;

6. Αγαπημένη λέξη;

Επαναπροσδιορισμός! 

Μπορώ να βραβεύσω blogs τα οποία ήδη έχουν βραβευτεί άραγε; Τέλος πάντων αυτά που βραβεύω με την σειρά μου είναι:

1. http://eirinipapan1990.blogspot.gr/2013/10/no-24.html

2. http://memiaanapnoi.blogspot.gr/2013/10/blog-post_15.html

3. http://mythoughtsnotebook.blogspot.gr/2013/10/blog-post_15.html

4. http://pink-angel-911.blogspot.gr/2013/10/blog-post_14.html

5.http://sirengirl-elenaki.blogspot.gr/2013/10/blog-post_11.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/aIDWS+(Siren+Girl)

6. http://pwlinaxristopoulou.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html

7. http://hlektrikosthiseas.blogspot.gr/2013/09/blog-post_18.html

Και πάλι να ευχαριστήσω την Αναστασία από το Pink Angel!!!

No 4

     Ενώ οι μέρες περνούσαν, η Ζωή άρχισε να εγκλιματίζεται στο καινούριο περιβάλλον και να φτιάχνει την Ζωή της όπως εκείνη ήθελε αυτή τη φορά. Ένιωθε δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό της, παρά τις τόσες υποχρεώσεις με τις οποίες είχε να ασχοληθεί. Μέσα σε μια βδομάδα κατάφερε να γεμίσει την ημέρα της με την δουλειά. Όπως είχαν συμφωνήσει, η Ζωή κράταγε την Αναστασία  από το πρωί μέχρι το απόγευμα όλη την εβδομάδα. Τα σχολεία όμως άνοιξαν και έτσι της δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθεί περισσότερο με άλλα πράγματα, όπως το να βρει σπίτι. Κατά την διάρκεια της εβδομάδας είχε δει μερικά, αλλά τα είχε απορρίψει. Δεν βιάζονταν ιδιαίτερα, λόγω των οικονομιών της, αλλά γνώριζε πως τα λεφτά της αργά ή γρήγορα θα τελείωναν, επομένως ήθελε να καλύψει όλες τις ανάγκες της ως τότε.

Δευτέρα, 10/09/12

     Ήταν η πρώτη μέρα που δεν θα δούλευε το πρωί. Ξύπνησε νωρίς με την συνηθισμένη ευχάριστη διάθεση που την διακατείχε τις τελευταίες μέρες και ξεκίνησε τα τηλέφωνα και τα ραντεβού για σπίτια. Πολλά από αυτά της άρεσαν, αλλά τα απέρριψε για διάφορους λόγους. Ένα από αυτά ήταν ένα διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης, όπου γνώρισε τον κύριο Μανώλη. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ήταν ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, γύρω στα 70, καλοσυνάτος και πολύ ευγενικός. Αφού η Ζωή κοίταξε το σπίτι και τους χώρους του προσεκτικά, κατάλαβε πως ήταν πάρα πολύ προσεγμένο και φτιαγμένο με πολύ μεράκι. Εντυπωσιάστηκε στην αρχή, αλλά στην συνέχεια κατάλαβε πως δεν κάνει για τις ανάγκες της, καθώς ήταν πολύ μεγάλο, άρα και πολύ ακριβό.

«Θα ήθελα πάρα πολύ να είχα την δυνατότητα κύριε Μανώλη, το σπίτι είναι υπέροχο, τόσο όμορφο και τόσο προσεγμένο, φαίνεται ότι έχετε κάνει πολύ καλή δουλειά, αλλά δυστυχώς τα λεφτά είναι πολλά», του είπε λυπημένα.

«Ναι κοπέλα μου, είσαι και μόνη σου, καταλαβαίνω. Χαίρομαι που σου άρεσε όμως. Ψάχνεις μόνο εδώ στην πόλη ή και στα περίχωρα;»

«Δεν έχει τύχει να ψάξω στα περίχωρα, αλλά δεν είναι κακή ιδέα. Ίσως έπρεπε να δω κάτι και εκεί», του απάντησε.

«Σε ρωτάω γιατί νοικιάζω άλλο ένα σπίτι στην Πηγή. Δεν είναι μακριά, περίπου 10 χιλιόμετρα. Αν σου αρέσει αυτό, θα σου αρέσει και εκείνο σίγουρα, και είναι φθηνότερο λόγο της τοποθεσίας. Θες να το δεις και αυτό;» την ρώτησε.

«Αμέ! Γιατί όχι;»

«Ωραία. Θες να πάμε τώρα; Μπορείς να έρθεις μαζί μου και μετά να σε γυρίσω πάλι εδώ που έχω κάτι δουλίτσες αργότερα.»

     Έτσι και έγινε. Λίγη ώρα μετά βρίσκονταν έξω από μια αυλή, σε ένα αρκετά κοντινό χωρίο. Η αυλή ήταν αρκετά μεγάλη, αλλά της έλλειπε ζωή. Τα φυτά που κάποτε υπήρχαν εκεί, πλέον είχαν μαραθεί και η εικόνα της έμοιαζε εγκαταλελειμμένη. Περίπου στην μέση αυτής της έκτασης βρίσκονταν  μια πέτρινη μονοκατοικία. Η Ζωή από την πρώτη στιγμή ένιωσε πως επιτέλους είχε βρει το μέρος της, το σπίτι της, φανταζόταν ήδη τον εαυτό της εκεί μέσα. Όταν ο κύριος Μανώλης προχώρησε στο εσωτερικό της αυλής, εκείνη τον ακολούθησε πρόθυμα, χαζεύοντας τριγύρω της.

   Ανέβηκε πέντε μικρά σκαλάκια και βρέθηκε στην κεντρική είσοδο του σπιτιού. Μπαίνοντας μέσα, αντίκρισε ένα παλαιό οικοδόμημα, αλλά ανακαινισμένο και πολύ προσεγμένο. Ο πρώτος χώρος ήταν αρκετά μεγάλος και κατάλαβε πως ήταν το σαλόνι, συνέχιζε με ένα μικρό διάδρομο που η ευθεία του οδηγούσε στο υπνοδωμάτιο, ενώ στα δεξιά βρίσκονταν η κουζίνα. Στο τέλος του διαδρόμου βρισκόταν μια εσωτερική σκάλα, η οποία οδηγούσε σε ένα μικρό χώρο σε στυλ σοφίτας. Ενώ το σπίτι ήταν άδειο, η Ζωή μέσα του ένιωθε ζεστασιά. Η πέτρα στο εσωτερικό του της δημιουργούσε συναισθήματα αρμονίας και αμέσως πήρε την απόφαση να το νοικιάσει, χωρίς να την νοιάζει τίποτα. Μετά από την συζήτηση της με τον κύριο Μανώλη, η Ζωή αντιλήφθηκε πως το ενοίκιο ξεπερνούσε τον προϋπολογισμό της, αλλά όχι τόσο ώστε να είναι απαγορευτικό. Αυτό που την ανησυχούσε περισσότερο είναι το πώς θα μπορούσε να το γεμίσει με τα απαραίτητα, καθώς τα έσοδά της ήταν ακόμα λιγοστά. Αν και είχε τις οικονομίες της, δεν ήθελε να τις ξοδέψει, ήθελε να της αφήσει στην άκρη για τυχόν περίπτωση ανάγκης.

     Κατά την διάρκεια της επιστροφής, η συζήτηση με τον ιδιοκτήτη της έλυσε πολλά προβλήματα. Ο κύριος Μανώλης ήταν ένας άνθρωπος πολύ ευχάριστος και πολύ πρόθυμος να την βοηθήσει. Ρωτώντας την για την ζωή της και το πώς κατέληξε σε αυτό το μέρος, κατάλαβε πως πρέπει να είχε περάσει πολλά. Ίσως και αυτός ήταν ο λόγος που είχε τόση μεγάλη διάθεση βοήθειας προς αυτήν. Της είπε πως θα της έδινε ένα ψυγείο και ένα κουζινάκι που δεν το χρειάζονταν, πράγματα άκρως χρήσιμα για την Ζωή, τουλάχιστον στην αρχή. Όταν έμαθε πως ήταν δασκάλα προσφέρθηκε να της γνωρίσει δύο παιδάκια από το χωριό που οι γονείς τους έψαχναν μια κοπέλα για να τα βοηθάει στα μαθήματα του σχολείου.

     Όταν έφτασαν στην πόλη η Ζωή τον ευχαρίστησε θερμά για όλη του την βοήθεια. Σταμάτησαν στην τράπεζα, όπου σήκωσε ένα αρκετά μεγάλο χρηματικό ποσό, του έδωσε την προκαταβολή για το σπίτι, ενώ πήρε τα κλειδιά του σπιτιού και έδωσαν ξανά ραντεβού την επόμενη μέρα. Ήταν ακόμη νωρίς και αποφάσισε να πάει στα μαγαζιά για να αγοράσει ότι ήταν απαραίτητο για τον εξοπλισμό του σπιτιού. Δεν θα έπαιρνε πολλά πράγματα, μόνο όσα ήταν απολύτως απαραίτητα για την καθημερινότητα. Τα υπόλοιπα θα έρχονταν σιγά σιγά όσο δούλευε και μπορούσε θα γέμιζε το σπίτι με ότι της άρεσε. Είχε ήδη στο μυαλό της την διακόσμηση των χώρων, το ήθελε παλιό και παραδοσιακό.

 Η πρώτη της στάση ήταν για να αγοράσει κρεβάτι. Εκεί τα λεφτά δεν τα τσιγκουνεύτηκε. Επέλεξε ένα διπλό σιδερένιο κρεβάτι που παρέπεμπε στην δεκαετία του ’70, ωστόσο έδειχνε αρκετά σύγχρονο. Από το κατάστημα της είπαν πως η παραλαβή θα γίνει σε δύο μέρες και αυτό την βόλευε πολύ, καθώς όσο πιο γρήγορα έφευγε από το ξενοδοχείο, τόσα χρήματα θα γλίτωνε. Στη συνέχεια επισκέφτηκε ένα μεγάλο κατάστημα με είδη σπιτιού. Χάζευε εκεί μέσα πολύ ώρα, καθώς όλα τα προϊόντα ήταν πανέμορφα, σε αρκετά λογικές τιμές και σε διαφορετικά στυλ. Κρατήθηκε όμως και δεν αγόρασε πολλά. Αφού είχε βρει το συγκεκριμένο μαγαζί, δεν ανησυχούσε, τα υπόλοιπα θα τα έπαιρνε με τον καιρό. Με έναν πρόχειρο προϋπολογισμό υπολόγισε πως με τα λεφτά της δουλειάς και τις οικονομίες θα μπορούσε μια φορά την εβδομάδα να παίρνει και από κάτι για το σπίτι. Επομένως αρκέστηκε, σε ένα ξύλινο σκαλιστό τραπέζι σαλονιού, τα απαραίτητα για την κουζίνα, μερικά σεντόνια και πετσέτες. Όλα ήταν διαλεγμένα πολύ προσεκτικά και με πολύ γούστο. Το γεγονός ότι έφτιαχνε εκείνη ένα σπίτι που θα ήταν δικό της όπως ακριβώς το ήθελε την εξίταρε. Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβει. Σταμάτησε σε ένα supermarket και προμηθεύτηκε ότι χρειάζονταν για τον καθαρισμό, σε ένα κατάστημα με ηλεκτρικά είδη που αγόρασε ένα στερεοφωνικό και κατευθύνθηκε ξανά προς το χωριό.

    Σταμάτησε έξω από το σπίτι με το αυτοκίνητο της και πήρε μαζί της μόνο ότι χρειαζόταν. Βρέθηκε για άλλη μια φορά στην αυλή χαζεύοντας τριγύρω της και εξερεύνησε με λεπτομέρεια τον χώρο και φανταζόταν πως θα ήταν αφού τον είχε περιποιηθεί. Προείχε όμως το εσωτερικό του σπιτιού. Μπαίνοντας στο σπίτι άνοιξε όλα τα παράθυρα για να μπει αέρας και φώς. Καθάρισε μια μικρή γωνία του σαλονιού και σύνδεσε το στερεοφωνικό στην πρίζα. Η μουσική ήχησε απαλά και η διάθεση της εκτοξεύτηκε στα ύψη. Επόμενη κίνηση της ήταν να αρχίσει το καθάρισμα και ξεκίνησε από το μπάνιο. Οι κινήσεις της ήταν γρήγορες αλλά προσεκτικές. Βιαζόταν καθώς το απόγευμα έπρεπε να κρατήσει την Αναστασία, ωστόσο ήθελε να τα κάνει όλα τέλεια. Ο χρόνος περνούσε γρήγορα και όταν πια έπρεπε να φύγει είχε καταφέρει να τελειώσει με το μπάνιο και την κουζίνα. Έβγαλε από το αμάξι τα υπόλοιπα πράγματα και τα άφησε εκεί. Έκλεισε και έφυγε ενώ ανυπομονούσε να γυρίσει ξανά.

     Σε όλη την διάρκεια της επιστροφής στο ξενοδοχείο σκεφτόταν και ονειρευόταν το πώς θα φτιάξει αυτό το πανέμορφο σπίτι. Δεν ήταν καθόλου αγχωμένη, όπως απαιτούσε η κατάσταση. Είχε απλά μια προσμονή να το δει ολοκληρωμένο, ενώ απολάμβανε  όλη τη διαδικασία. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο έφαγε και έκανε ένα μπάνιο και έφυγε νωρίς. Η Δήμητρα, η μαμά της Αναστασίας χάρηκε πολύ με τα νέα της και ήταν εξίσου πρόθυμη να την βοηθήσει, όπως ο κύριος Μανώλης. Η Ζωή ένιωθε αρκετά τυχερή που είχε γνωρίσει αυτούς τους ανθρώπους και δεν ένιωθε πλέον μόνη της.

     Η υπόλοιπη μέρα κύλησε όπως οι προηγούμενες. Η Αναστασία διάβασε τα μαθήματά της και στη συνέχεια συζητούσαν και έπαιζαν μέχρι να γυρίσουν οι γονείς της από την δουλειά. Όταν πλέον έφυγε είχε ακόμα πολύ υπερένταση αν και ένιωθε αρκετά κουρασμένη. Ήθελε να γυρίσει στο σπίτι και να συνεχίσει το καθάρισμα αλλά αποφάσισε να πάει στο ξενοδοχείο και να ξεκουραστεί. Είχε το επόμενο πρωινό ελεύθερο να ασχοληθεί όσο ήθελε.

Σάββατο , 21/02/2004

     Η ώρα πέρναγε χωρίς να ήθελαν, αλλά δεν τους έκανε το χατίρι να σταματήσει. Είχαν τελειώσει τα περιθώρια της διαμονής τους στο ξενοδοχείο, ο καθένας έπρεπε να πάει στον προορισμό του. Εκείνη έδειχνε αινιγματική, χωρίς να το ήθελε και εκείνος προσπαθούσε να την καταλάβει μάταια. Ένας τοίχος ήταν υπερυψωμένος μπροστά της και ο μόνος τρόπος για να τον ξεπεράσει ήταν να την κάνει να γελάσει. Είχε ανάγκη από γέλιο. Μόνο αυτό βοηθούσε στην εξερεύνηση του χαρακτήρα της. Δύσκολη εξερεύνηση, άβατος δρόμος.

     Όταν ξαναμπήκαν στο λεωφορείο για τον δρόμο του γυρισμού και κατάλαβε ότι σε λίγη ώρα θα την έχανε, πανικοβλήθηκε. Προσπαθούσε να της δείξει πως ήθελε να την ξαναδεί, εκείνη όμως ήταν απόμακρη για κάτι παραπάνω, πράγμα που τον μπέρδευε, καθώς την προηγούμενη νύχτα ήταν αλλιώς, ήταν πιο δοτική. Μάταιες οι προσπάθειες του έπεφταν στο κενό, αλλά κάτι μέσα του έλεγε πως τα πράγματα δεν ήταν όπως έδειχναν. Και δεν ήταν. Γι’ αυτό και το προσπαθούσε συνεχώς.

«Δηλαδή δεν θα σε ξαναδώ; Δεν θα μου πεις τίποτα για εσένα;» την ρώτησε ξανά.

«Τίποτα» του απάντησε.

«Θες να μου πεις ότι άλλαξαν οι ρόλοι; Πλέον οι γυναίκες εκμεταλλεύονται τους άντρες και μετά τέλος;»

«Σε εκμεταλλεύτηκα;» του απάντησε ειρωνικά αλλά γελαστή.

     Εκείνος πλέον δεν ήταν σε διάθεση για πλάκα. Τον ενοχλούσε η στάση της, σχεδόν τον νευρίαζε. Έβλεπε πως τον ήθελε αλλά δεν ανταποκρίνονταν όπως άρμοζε η κατάσταση. Και έτσι σταμάτησε να πιέζει. Αρκέστηκε στο να της επαναλάβει που μπορούσε να τον βρει αν ποτέ ήθελε και το άφησε πάνω της, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε εκείνη. Το ταξίδι συνεχίστηκε σε κλίμα σιωπής και όταν έφτασε άφησε ένα απαλό φιλί στο μάγουλο της και έφυγε πρώτος.

      Η Ζωή κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, πήρε την βαλίτσα της και ύστερα ένα ταξί. Ο Άγγελος συνάντησε τον φίλο του που τον είχε ειδοποιήσει να τον περιμένει και αφού μπήκαν στο αμάξι σχεδόν τον διέταξε να ακολουθήσει ένα ταξί, το ταξί. Αυτός ήταν και ο τρόπος που έμαθε μερικά πράγματα για εκείνη. Φτάνοντας ταυτόχρονα έξω από το σπίτι της κατάλαβε τις διαφορές τους και ίσως να κατανόησε τους λόγους που εκείνη ήταν απόμακρη. Είχε μπροστά του ένα τεράστιο αρχοντικό και πολυτελέστατο σπίτι. Υπέθεσε λοιπόν πως η Ζωή ήταν ένα πλουσιοκόριτσο που απλά έκανε το κέφι του μια νύχτα χωρίς να έχει ανάγκη κάτι παραπάνω από εκείνον. Με αυτήν την εντύπωση έφυγε.

     Εκείνη φτάνοντας στο σπίτι την κατέβαλε ένα άγχος και μια αγωνία που σχεδόν είχε ξεχάσει με τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς. Μπαίνοντας στο σπίτι συνάντησε μια κατάσταση που σε καμία περίπτωση δεν είχε φανταστεί το μέγεθος της τραγικότητας της. Βρίσκονταν όλοι στο σαλόνι και επικρατούσε ένας πανικός. Η μητέρα της ήταν όρθια φώναζε υστερικά στον αδερφό της. Ο πατέρας της καθόταν αμίλητος και η μικρή της αδερφή έκλαιγε σε μία γωνία. Βλέποντας αυτό το θέαμα δεν ήξερε πώς να αντιδράσει, ένιωσε τους παλμούς της να ανεβαίνουν στα ύψη και τα μάτια της να καίνε προσπαθώντας να συγκρατήσουν τα δάκρυα της. Η μικρή της αδερφή ήρθε τρέχοντας στην αγκαλιά της και η Ζωή προσπαθώντας να την προστατέψει την έκλεισε με τα χέρια της σε έναν κόσμο που δεν κινδύνευε. Την πήρε και την πήγε στο δωμάτιο της.

«Όλες οι οικογένειες έχουν προβλήματα μικρή μου μερικές φορές. Έχει συμβεί κάτι σοβαρό, γι’ αυτό και όλος ο τσακωμός. Δεν θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω τώρα, γιατί δεν θα καταλάβεις. Θα πάω έξω να τους ηρεμίσω λίγο. Αυτό που θέλω από εσένα είναι να μείνεις εδώ και να προσπαθήσεις να ηρεμίσεις. Αργότερα θα έρθω και θα στα εξηγήσω όλα, ναι;» της είπε απόλυτα οργανωμένη για το τι πρέπει να κάνει και η μικρή συμφώνησε κοιτάζοντάς την με αγωνία.

     Η Ζωή όταν έφτασε στο σαλόνι αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Κανείς εκεί μέσα δεν ήταν ψύχραιμος για να χειριστεί την όλη κατάσταση. Με μια φωνή τους έκανε να σταματήσουν να τσακώνονται και ζήτησε εξηγήσεις.

«Η μικρή έχει τρομάξει πολύ, σταματήστε να φωνάζετε τώρα και πείτε μου τι ακριβώς συμβαίνει εδώ μέσα γιατί θα τρελαθώ.»

«Συμβαίνει ότι ο αδερφός σου Ζωή έχει βάλει σκοπό της ζωής του να μας κάνει ρεζίλι στον κύκλο μας. Επιτρέπεται να με παίρνουν τηλέφωνο και να μου λένε ότι τον βλέπουν σε κακόφημα μέρη με ανθρώπους του υποκόσμου;»

«Ορίστε; Με κουβαλήσατε από τη Θεσσαλονίκη για αυτό το λόγο; Μαμά είσαι σοβαρή; Εγώ άλλα είχα καταλάβει, είχα τρομάξει απίστευτα. Τι μου λες ακριβώς τώρα δεν καταλαβαίνω.»

«Αυτό που κατάλαβες είναι Ζωή, απλά η μητέρα σου έχει άλλες προτεραιότητες όπως βλέπεις. Ο Χρήστος έχει μπλέξει με ναρκωτικά και χθες ζήτησε την βοήθεια μας. Το θέμα του κύκλου τώρα απασχολεί μόνο την μητέρα σου όπως βλέπεις» απάντησε ο πατέρας της γεμάτος ψυχραιμία, η οποία σε καμία περίπτωση δεν χαρακτήριζε και την μητέρα της.

«Θες να μου πεις πως δεν θα έπρεπε να με νοιάζει δηλαδή; Το τι θα πει ο κόσμος; Αν είναι ποτέ δυνατόν! Και για τι έπρεπε να ενδιαφέρομαι ας πούμε;»

«Μάνα έλεος σε βαρέθηκε η ψυχή μου πια. Σου λέω είμαι σε απελπιστική κατάσταση, θέλω να ξεφύγω, δεν αντέχω άλλο μου κάνει κακό. Πεθαίνω ρε μάνα μέρα με την μέρα κ εσένα σε νοιάζει το τι θα πουν; Να ξεφύγω πρέπει.»

«Να μην έμπλεκες ρε Χρήστο. Και εγώ τι θες να κάνω τώρα; Να σε πάω και σε κανένα ίδρυμα και να το μάθουν και οι πέτρες; Τι μου ζητάς ακριβώς;»

«Μπαμπά, πάρε την μαμά και φύγετε τώρα από το σπίτι σε παρακαλώ, παραλογίζεται, θα μείνω εγώ εδώ. Πήγαινε την στο εξοχικό να ηρεμήσετε  να τα συζητήσετε και να βρείτε μια λύση. Το ίδιο θα κάνουμε και εμείς εδώ αλλά απ’ ότι φαίνεται όλοι μαζί δεν συνεννοούμαστε» έδωσε την λύση η Ζωή.

     Αντιρρήσεις υπήρχαν πολλές από την πλευρά της μητέρας της, αλλά αναγκάστηκε να υπακούσει στην συμμαχία πατέρα και κόρης. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να την ηρεμήσουν και να την κάνουν να σκεφτεί λογικά για ακόμα μια φορά. Η αντίδραση αυτή ήταν συχνό φαινόμενο και γνώριζαν πώς να το χειριστούν. Αυτό που δεν είχαν καταφέρει βέβαια ήταν να το αναστείλουν. Η κυρία Ελένη ήταν έτσι και έτσι θα παρέμενε, το ήξεραν καλά πλέον. Στη συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια λειτούργησε ανασταλτικά για τον Χρήστο, όπως ήταν λογικό. Ο άντρας της όμως για άλλη μια φορά θα την έφερνε στα λογικά της, όπως μόνο αυτός μπορούσε.

«Ρε Ζωή είναι ποτέ δυνατόν να την νοιάζουν αυτά τα πράγματα;»

«Χρήστο η μαμά δεν είναι το θέμα μας τώρα. Μην περιμένεις από εμένα να την κατηγορήσω και να δικαιολογήσω εσένα, γιατί δεν θα το κάνω. Μπορεί να έχει άδικο αλλά την ξέρεις πολύ καλά τόσα χρόνια και απορώ προς τι αυτή η μεγάλη έκπληξη. Επειδή αφορά εσένα ή επειδή είναι μια πάρα πολύ καλή αφορμή να ασχοληθούμε με αυτό και όχι με το πρόβλημά σου. Γιατί είναι δικό σου πρόβλημα!»

«Το ξέρω.»

«Δεν θα σου χαϊδέψω τα αυτιά αδερφέ. Το κήρυγμα που δεν άκουσες από εκείνη θα το ακούσεις τώρα από εμένα. Πως στο καλό τα κατάφερες; Τι σκεφτόσουν; Τι σου έλειψε  Είσαι 26 χρονών άντρας πλέον, είναι δυνατόν να σου κάνω εγώ κήρυγμα;»

«Απλά συνέβη Ζωή, το θέμα είναι τι θα κάνουμε τώρα.»

«Άκουσε να σου πω Χρήστο για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Θα στο πω μια και μόνη φορά. Είσαι λάθος και το ξέρεις αλλά αφού εσύ ζήτησες βοήθεια, εγώ θα σε βοηθήσω. Θα είμαι δίπλα σου σε ότι χρειαστείς. Θα το παλέψουμε μαζί υπό έναν όρο. Θα είσαι ειλικρινής και θα μου λες πάντα την αλήθεια. Αν ποτέ καταλάβω πως μου κρύβεις πράγματα ή μου λες ψέματα, θα είσαι μόνος σου σε όλο αυτό. Το κατάλαβες;»

«Ευχαριστώ Ζωή. Ναι πάντα την αλήθεια. Είναι και κάτι άλλο που θέλω να σου πω. Η Μαρία με παράτησε. Τα έμαθε και με άφησε.»

«Το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή είναι τα γκομενικά στο αδερφέ. Δεν είναι της παρούσης. Πάμε στην Χαρά, την έχουμε αφήσει πολύ ώρα μόνη της. Θα της εξηγήσουμε τι έχει γίνει. Εσύ θα το κάνεις. Εσύ πρέπει!»

«Και τι θα της πω δηλαδή ρε Ζωή. Είναι μικρό παιδί. Πως θα της εξηγήσω;»

«Με λόγια απλά και κατανοητά ρε Χρήστο. Αυτό το μικρό παιδί φαίνεται πως έχει πολύ περισσότερο μυαλό από εσένα. Δεν μπορεί να ζει έτσι σε αυτό το σπίτι και να μην καταλαβαίνει τι γίνεται. Πρέπει να ξέρει. Πάμε!»  

***

Φταις

Φταις γιατί ...

ενώ δεν είσαι δυνατή, θες να δείχνεις και το καταφέρνεις,

ο βαθμός της προσαρμοστικότητας αναφορικά με τις σχέσεις σου είναι ανεπίτρεπτος,

τα κουτάκια στο μυαλό σου δεν σου αφήνουν περιθώρια να ζήσεις,

σκέφτεσαι πολύ,

νιώθεις τα πάντα πολύ,

δεν είσαι ελεύθερη,

φοβάσαι,

φοβάσαι την μοναξιά,

δεν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου,

δεν έχεις ολοκληρωμένη προσωπικότητα,

σου λείπουν τόσα,

με τίποτα δεν είσαι ευχαριστημένη,

απαιτείς,

ζητάς,

Φταις γιατί πάντα πρέπει να ρίχνεις ευθύνες και το καταφέρνεις!

Feedback..

    Δεν μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο τίτλο από αυτόν! Ανατροφοδότηση λοιπόν ο ορισμός ελληνιστί και φυσικά μιλάω για την δουλειά μου.. Μια δουλεία που θεωρητικά μου άρεσε και πρακτικά νομίζω πως την αγαπώ! Όλα τα επαγγέλματα έχουν τις δυσκολίες τους. Αντικειμενικές και υποκειμενικές. Υποκειμενικά λοιπόν θεωρώ πως το επάγγελμα του Κοινωνικού Λειτουργού είναι δύσκολο επάγγελμα, ως προς την ψυχική δύναμη που πρέπει να έχεις. Η δύναμη αυτή οφείλει μερικές φορές να αυξάνεται σύμφωνα με τις συνθήκες και ειδικά όταν δουλεύεις με κοινωνικές ομάδες που νιώθεις πως ότι και να κάνεις δεν μπορείς να βοηθήσεις. Μια από αυτές είναι και οι ηλικιωμένοι. 

     Όταν δουλεύεις με αυτούς αισθάνεσαι συνεχώς οτι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη και πως εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Επομένως θεωρείς πως δεν υπάρχει ανατροφοδότηση, ενώ η ματαίωση είναι χαρακτηριστικό της καθημερινότητας. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει όμως τελικά και το κατάλαβα σήμερα. Εδώ και τέσσερις μέρες πηγαίνω στην δουλειά με πολύ κακή διάθεση, αλλά με το που αρχίσω να ασχολούμαι με τους ηλικιωμένους, αυτόματα ξεχνάω τα πάντα. Οτι με στεναχωρεί, οτι πρόβλημα και αν έχω, οτι με πονάει, πλέον απλά δεν υπάρχει.

     Την πρώτη μέρα νόμιζα πως εγώ το προσπάθησα. Οτι εγώ άφησα απ' έξω τα πάντα και έκανα απλά την δουλειά μου όπως καλύτερα μπορούσα, ανεξάρτητα από την δική μου άσχημη ψυχολογία. Την δεύτερη μέρα έτυχε κατά την διάρκεια της δουλειάς να βρίσκεται μαζί μου η μητέρα μου για λίγο και ήταν μια μέρα δύσκολη. Ήμουν εκεί ένα ολόκληρο 12ωρο. Όταν γυρίσαμε σπίτι λοιπόν μου είπε πως θαυμάζει το κουράγιο μου και το πως μπορώ να ξεχνάω τα πάντα και να είμαι "εκεί". Εγώ της απάντησα πως πρέπει, πως είναι η φύση της δουλειάς. Την τρίτη μέρα όμως συνειδητοποίησα πως δεν το προσπαθώ εγώ, πως γίνεται τελείως ασυναίσθητα. Πως απλά όταν είμαι στην δουλειά, είμαι καλά. Και σήμερα ήταν το αποκορύφωμα γιατί κατάλαβα πως όχι δεν είμαι καλά, απλά είμαι καλύτερα. Απλά με βοηθάει.

     Σήμερα ήρθε μια ηλικιωμένη σε μια δύσκολη στιγμή κατά την διάρκεια της ημέρας. Προφανώς κατάλαβε πως δεν είμαι όσο καλά δείχνω και μεταξύ άλλων μου είπε "Σε ευχαριστώ που με βοηθάς, ακόμα και όταν δεν μπορείς να με βοηθήσεις". Τι άλλο να ζητήσει ένας Κοινωνικός Λειτουργός εκτός από αυτό; Πόσο παραπάνω ανατροφοδότηση μπορεί να θέλει; Ένα παράδειγμα γιατί πρέπει να καταλάβουμε πως οι ανθρώπινες σχέσεις μπορεί να είναι "Δίνω για να πάρω" αλλά δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται αποκλειστικά με αυτή τη σειρά. Μερικές φορές πρέπει να πάρουμε για να έχουμε την δύναμη να δώσουμε!

Το τέλος μας δες..

     Νιώθω τόση μεγάλη ανάγκη να γράψω, να εκφραστώ, να μοιραστώ. Σκέψεις δίχως σειρά, συναισθήματα δίχως όρια. Ήμουν εκεί. Έκανα σχεδόν όλα ήθελα να κάνω. Όλες μου οι αισθήσεις τόσο στην ένταση. Δεν μπορούσα να χορτάσω ότι έβλεπα, ότι άκουγα, ότι ένιωθα. Ήξερα. Μα δεν με εμπόδισε τίποτα να ζήσω όσο περισσότερο μπορούσα ευτυχισμένη. Και πέρασα 3 μέρες γεμάτες ευτυχία. Έκανα τόσα πράγματα, ένιωσα άλλα τόσα. Εσύ, οι άλλοι, η πόλη. Η ζωή δεν είναι πάντα γεμάτη ευτυχία όμως.
     Έτσι ήρθε και το τέλος. Γιατί έπρεπε.. Γιατί δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Έπρεπε; Δεν υπήρχε άλλη επιλογή; Πόσες φορές το είχα φανταστεί, πόσες φορές ήλπισα να ήταν έτσι όπως έγινε. Και τώρα έγινε και εγώ το μόνο που θέλω είναι να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Να μην έφευγα.. Να σταματούσα εκεί τα πάντα. Να έμενα εκεί. Πόσο μπερδεμένα συναισθήματα.. Πόσο μπερδεμένη Γεωργία.. Λυπάμαι τόσο πολύ που τελείωσε.. Χαίρομαι άλλο τόσο που τελείωσε με λόγια αγάπης.. Από την μια χαίρομαι που έγινε γιατί δεν είχαμε άλλη επιλογή, από την άλλη πόσο φοβάμαι, μήπως τελικά είχαμε και δεν την είδαμε.. Πως γίνεται να φεύγεις με τόσο όμορφα λόγια, με τόση αγάπη, αλλά να φεύγεις;
     Είμαι μόνη μου μετά από πάρα πολλά χρόνια.. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να είμαι μόνη μου. Δεν με θυμάμαι να φλερτάρω, να παίζω.. Δεν το θέλω. Θέλω όλα όσα είχα και τα έχασα λόγω των συνθηκών. Πόσο μισώ αυτές τις συνθήκες; Την χώρα, την κρίση, την πόλη, την απόσταση, εμένα και τις αντοχές μου. Πόσο θέλω να βρίσω ότι με εμπόδισε να είμαι καλά.. Πόσο θέλω να πατήσω ένα κουμπί και να βρεθώ στην στιγμή που θα το έχω ξεπεράσει και θα είμαι καλά.. Πίσω ο χρόνος δεν πάει. Μπορεί τουλάχιστον να τρέξει μπροστά; Ας κάνει κάτι να βοηθήσει.. Μόνη μου δεν μπορώ.
     Και θυμάμαι.. Και γαμώτο γιατί πρέπει να θυμάμαι μόνο τα καλά; Γιατί κάθε του εικόνα στο μυαλό είναι χαμογελαστή; Πολύς καιρός.. πολλές αναμνήσεις. Πονάω. Και γαμώτο ήταν επιλογή μου. Πόσο παραπάνω έπρεπε να το δουλέψω στο μυαλό μου για να είμαι σίγουρη και να μην έχω τις απορίες που έχω τώρα. Τις αμφιβολίες.. Πως θα κοιμηθώ χωρίς να σου έχω πει καληνύχτα; Πώς θα ξυπνήσω χωρίς να πρέπει να σε σκεφτώ; Τι να περιμένω τώρα που τα ταξίδια δεν θα είναι τόσο συχνά; Πόσο δύσκολο είναι..
     Ποτέ μου δεν πίστεψα ότι θα πονέσω τόσο πολύ. Είχα την εντύπωση πως είχα περάσει πιο δύσκολα στο παρελθόν. Ποιος να μου το έλεγε πριν 2.5 χρόνια ότι θα προχωρούσα την ζωή μου μαζί σου, μετά από τόσο πόνο, οτι θα κατάφερνα να ξεπεράσω όσα έζησα, οτι κατάφερα να ήμουν ευτυχισμένη.. Ποιος να μου το έλεγε πως θα χώριζα μαζί σου και θα ένιωθα χειρότερα από ποτέ; Δεν συγκρίνω. Δεν το έκανα ποτέ. Ούτε ανθρώπους, ούτε καταστάσεις. Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά όμως. Έχω την ανάγκη να πω στον εαυτό μου οτι θα το ξεπεράσω όπως και το προηγούμενο. Για να το πιστέψω. Τότε όμως ήταν διαφορετικά, τότε υπήρξες ΕΣΥ. Ήθελα να υπάρξεις εσύ! Τώρα δεν θέλω τίποτα.. Τότε ζούσα αρρωστημένα.. Τώρα είναι τόσο φυσιολογικό όλο το σκηνικό.. Τότε μπορούσα να ρίξω ευθύνες.. Τώρα το μόνο που μπορώ είναι να πω ένα τόσο μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Και το είπα και θα συνεχίσω να το λέω...
     Ευχαριστώ για όσα έζησα, για όσα έκανα, για όσα ένιωσα, για όσα πήρα, για όσα ΕΜΑΘΑ. Γιατί βγαίνω από αυτή τη σχέση και είμαι καλύτερος άνθρωπος. Ευχαριστώ για όσα εσύ έκανες, για όσα άντεξες, για τα όρια σου που τα ξεπέρασες, σε ευχαριστώ που άλλαξες, γιατί και εσύ είσαι ακόμα καλύτερος άνθρωπος από εμένα.. Γιατί για εσένα ήταν πιο δύσκολο, να αισθανθείς, να εκφραστείς, γιατί εσύ έκανες υπεράνθρωπες προσπάθειες.. Και ας μην τις έβλεπα τότε.. Τις βλέπω τώρα.. Πόσο σε ευχαριστώ για το τελευταίο σου μήνυμα.. Πόσο χαίρομαι που τελικά κατάφερα να σε κάνω να κάνεις πράγματα που στην αρχή, δεν θα τα φανταζόσουν καν. Πόσο χαίρομαι που όλοι γύρω μου παρατηρούν την τόσο μεγάλη αλλαγή σου. Πόσο ελπίζω να συνεχίσεις έτσι και μόνος σου για αρχή και πόσο πραγματικά ελπίζω να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι στον δρόμο σου για να συνεχίσουν το δικό μου έργο.. Πόσο σε αγαπώ..

     Τελικά είχες δίκιο.. Δεν υπάρχουν αυτονόητα, ούτε δεδομένα στις ανθρώπινες σχέσεις..

     Ήμουν με έναν άνθρωπο τόσο καιρό, χωρίς λόγια, μόνο με πράξεις. Ήμουν με έναν άνθρωπο που το τελευταίο του σ' αγαπώ ήταν τόσο δυνατό, γιατί ήταν από τις λίγες φορές που το είπε.. Και χαίρομαι τόσο που μου το είπε, χωρίς να λυπάμαι πλέον που δεν το είχα ακούσει πολλές φορές νωρίτερα. Γιατί δεν θα το αμφισβητήσω ποτέ. Θα είναι πάντα εκεί.. Μια σχέση χωρίς υποσχέσεις, αλλά σίγουρα δεν ήταν "Υπο-σχεση"..

     Να μην ζητάς συγνώμη για τίποτα.. Στην ειλικρίνεια δεν χωράει συγνώμη..

Εύχομαι να είμαι καλά για να μπορέσω να έρθω ξανά, να σε πάρω αγκαλιά και να σε ρωτήσω τα νέα σου.. Να σε δω να μου μαγειρεύεις.. Ελπίδες; Να είσαι εσύ καλύτερα από εμένα..

Επιθυμίες

Μόνο να κοιτάξω το πρόσωπο σου που μόλις ξύπνησε,

να φιλήσω τα χείλη σου που ακόμα δεν έχουν σχηματίσει λέξεις,

να ακούσω την βραχνή φωνή σου από τον ύπνο,

να ξαπλώσω δίπλα σου και να σε πάρω αγκαλιά,

να σε πειράξω θέλοντας να σε ξυπνήσω, γιατί δεν πρέπει να χάνουμε λεπτό,

να γκρινιάξεις και να το πάρω απόφαση οτι τελικά θα κοιμηθείς ξανά,

να προσπαθήσω να κοιμηθώ και να μην μπορώ,

να σηκωθούμε από το κρεβάτι μαζί, όπως τότε, σαν να μην πέρασαν τόσοι μήνες χώρια σου,

να σε φιλήσω ξανά πριν φύγεις, ανυπομονώντας να σε δω μετά από λίγες ώρες,

να κοιτάξω γύρω μου και να θυμηθώ,

να πιω έναν καφέ μαζί σου, μιλώντας για όλα όσα γίνονται γύρω μας,

να σε χαζέψω μέσα στην παρέα και να αποθηκεύσω αυτή την εικόνα στο μυαλό μου, γελαστό,

να ξαπλώσω ξανά δίπλα σου το βράδυ,

να νιώσω ξανά ολοκληρωμένη..

Είναι κρίμα που το όνειρο θα κρατήσει μόνο τρεις μέρες..

Άν..

Τι θα γινόταν άραγε αν δεν είχα κουραστεί τότε με τις τότε συνθήκες;

Τι θα γινόταν αν εσύ δεν είχες το θάρρος να προχωρήσεις σε κάτι το τόσο δύσκολο; Γιατί στο λέω εγώ τώρα. Ήταν δύσκολο. Απορώ ακόμα με τον εαυτό μου πως τα κατάφερα..

Τι θα γινόταν αν δεν τα κατάφερνα άραγε;

Τι θα γινόταν αν εκείνο το παγωμένο βράδυ δεν πίναμε αυτή την μπύρα στην πλατεία;

Τι θα γινόταν αν εκείνες τις μέρες που εγώ ήμουν μπερδεμένη, δεν έπαιρνα την σωστή απόφαση; Γιατί στο λέω εγώ  τώρα ξανά. Ήταν σωστή. 

Τι θα γινόταν αν στις τόσες δυσκολίες μας εγώ έκανα πίσω;

Τι θα γινόταν αν εσύ δεν προσπαθούσες για κάτι που δεν ήθελες;

Τι θα γινόταν αν δεν είχαμε αγαπήσει ο ένας τον άλλον; Πόσα πράγματα θα είχαμε χάσει;

Μπορείς έστω και λίγο να φανταστείς τι θα γινόταν; 

Άσκοπες αλλά ωραίες αυτές οι ερωτήσεις, τουλάχιστον όσον αφορά το παρελθόν...

Και τώρα; 

Τι θα γίνει αν υποκύψω στην τόση μεγάλη κούραση που νιώθω;

Τι θα γίνει αν πιεστώ λίγο ακόμα και ξεχάσω αυτές τις τόσο Αντικειμενικές Δυσκολίες;

Τι θα γίνει αν πάρω το ρίσκο; 

Γιατί μωρό μου, ρίσκο είναι..

Καλό μήνα!!

     Το καλοκαιράκι τελείωσε, οι διακοπές έλαβαν τέλος και επιτέλους μερικά πράγματα έχουν αρχίσει να μπαίνουν στην θέση τους. Η καθημερινότητα έχει αρχίσει να αλλάζει προς το καλύτερο και ακόμα υπάρχει ελπίδα. Ο νέος μήνας φαίνεται πολλά υποσχόμενος και εμείς δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα άλλο, παρά να τον πιστέψουμε. Ας ελπίσουμε για ακόμα μια φορά πως όλα θα πάνε καλά και ας είμαστε αισιόδοξοι..

     Όσο για όλα εκείνα που πηγαίνουν στραβά ή παραμένουν σταθερά, νομίζω πως είναι πλέον ώρα να τα επανεξετάσουμε και αν έχουμε την δυνατότητα να τα βγάλουμε από την ζωή μας. Δεν είναι κακό να παραδεχτεί κάποιος πως κάτι έχει τελειώσει. Δεν πρέπει να μένουμε στο παρελθόν, όσο και αν το θέλουμε. Πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά όσο και αν μας πειράζει. Ο χρόνος είναι σύμμαχος μας τις περισσότερες φορές για να μας κάνει να πάρουμε καθοριστικές ή και δύσκολες αποφάσεις. 

     Η φωνή της λογικής μίλησε για μια ακόμη φορά, ας δούμε τι θα πράξει το συναίσθημα και αυτόν τον μήνα..