Προς όλους εκείνους… (Νο 1: ΜΜΕ)

 ...Που προσπαθούν με πείσμα να ανέβουν στα ΜΜΜ όταν η πόρτα δεν έχει καν ανοίξει και ο κόσμος που ήταν ήδη μέσα δεν έχει κατέβει. Τι σας κάνει να πιστεύετε πως ο καθένας είναι υποχρεωμένος να κάνει ακροβατικά για να σας κάνει το χατίρι; Ότι τι δηλαδή να βγάλουμε φτερά οι μέσα και να πετάξουμε από τα παράθυρα;

…Που βρίζουν τον κόσμο που κάθεται μπροστά από τις πόρτες και δεν μπορούν να κατέβουν, ενώ πραγματικά δεν πέφτει καρφίτσα μέσα στο Μέσο.. Να πάω που ρε φίλε μου;

…Που κάθονται μπροστά στην πόρτα, ενώ το λεωφορείο είναι άδειο.. Δεν ξέρω τι παίζει με αυτούς, πραγματικά.. Κλειστοφοβία; Όντας μπροστά στις πόρτες νομίζεις πως θα φτάσεις πιο γρήγορα; Ότι ξάφνου θα μπουν 100 άτομα και εσύ θα χωθείς πίσω και δεν θα προλάβεις να κατέβεις στην στάση σου; Δεν έχω ιδέα..

…Που ενώ δεν κρατιούνται από τις ωραιότατες κολόνες του Μέσου, βρίζουν τον οδηγό όταν φρενάρει. Είσαι σε κινούμενο μέσο, δεν είναι τηλεμεταφορά, διακτινισμός ή κάτι τέτοιο.. ΚΡΑΤΗΣΟΥ! Είναι απλό.

…Προς τους νέους φίλους μας που αποφασίζουν να πουν τα νέα τους και τα κουτσομπολιά τους στο τηλέφωνο την ώρα του «ταξιδιού» φωνάζοντας κι όλας.. Την επόμενη φορά θα γυρίσω και θα απαντήσω κάτι του στυλ: «Έλα ρε, χώρισε η Νίτσα με τον Μήτσο, γιατί;» ή «Έλα, κόφτο και κουτσομπόλεψε ξεκάθαρα στο τηλέφωνο, όλοι έχουμε καταλάβει ότι πηδήχτηκες χθες από την στιγμή που είπες «Εεε εντάξει, δεν ήταν ότι καλύτερο έχω γευτεί ποτέ μου, αλλά τρωγόταν», μην μας τα πρήζεις κατά την προσπάθεια σου να μην καταλάβουν τι λες οι γύρω σου..»

…Που λόγω του πέρας της ηλικίας τους νομίζουν ότι ο άνθρωπος που κάθετε όμορφα και ήρεμα στην θέση του καρτερώντας να φτάσει στον προορισμό του, είναι υποχρεωμένος να κοιτάει συνεχώς γύρω του μη τυχόν και μπει κάποιος, ο οποίος θα έχει την θέση περισσότερο ανάγκη. Ναι βρε γλυκούλι γεράκο αν σε δω, θα σηκωθώ με τις καλύτερες προθέσεις και θα στην παραχωρήσω. Δεν έχω την δυνατότητα όμως να περιστρέφω το κεφάλι μου σε περίπτωση που… Συγνώμη..

…Που «συμπονώντας» τον προηγούμενο γεράκο, κάθονται και αναλύουν το «Πόσο έχει ξεφύγει η νέα γενιά στις μέρες μας και το πώς δεν έχουν καθόλου σεβασμό..» και άλλα πολλά. Είναι η ώρα ή το μέρος να συζητήσεις την παρακμή της νέας γενιάς ρε άνθρωπε; Γιατί πρέπει να τα ακούμε όλα αυτά; Συζήτησε τα με τις φίλες σου κατά την διάρκεια που είναι γυρισμένο το φλιτζάνι του ελληνικού, περιμένοντας να το αρπάξεις και να αναλύσεις ότι ο νους σου κατεβάζει..

…Που ενώ η ηλικία τους είναι προχωρημένη, στέκονται δεν στέκονται στα πόδια τους, όταν σηκώνεσαι για να καθίσουν σου κάνουν τα τζόβενα και δεν το έχουν ανάγκη. Καλέ μου άνθρωπε αν δεν θες να κάτσεις για εσένα, κάντο για εμένα γιατί βαρέθηκα να πέφτεις πάνω μου κάθε φορά που φρενάρει λίγο το όχημα.

…Που μπαίνουν στα Μέσα και δη στα λεωφορεία και πηγαίνουν να τσακωθούν με τον οδηγό για την καθυστέρηση του λεωφορείου. Εντωμεταξύ έχουν το κουράγιο να διασχίσουν τον τόσο κόσμο από την μια άκρη στην άλλη αλλά δεν έχουν να περιμένουν ένα 10λεπτό στην στάση, μα φυσικά γιατί «γέρος άνθρωπος μπορώ να περιμένω τόση ώρα»; Ναι βρε καλέ μου γεράκο και πάλι, δίκιο έχεις, εντάξει, αλλά ο καημένος ο οδηγός τι μπορεί να κάνει; Να βάλει σειρήνα ασθενοφόρου για να αποφύγει την κίνηση ή να αλλάξει τα δρομολόγια; Και η απάντηση εννοείται πως είναι «Τους έχω δει εγώ, κάθονται στο τέρμα και καπνίζουν σαν να μην τρέχει τίποτα και εμείς να περιμένουμε..» Και έτσι να είναι καλέ μου άνθρωπε, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εφ όσον του τα έχωσες, δεν θα αράξει ξανά στο τέρμα; Πάψε να γκρινιάζεις λοιπόν, γιατί ούτε άκρη θα βγάλεις ούτε εμείς μπορούμε να σε ακούμε!

…Που γκρινιάζουν για τους άλλους στέκονται στην αριστερή πλευρά στις κυλιόμενες σκάλες. Εντάξει έχεις δίκιο δεν λέω, θα έπρεπε να είναι ελεύθερες, αλλά αν βιάζεσαι τόσο που τα 5 δευτερόλεπτα έχουν σημασία, πήγαινε από την κανονικές σκάλες να τρέξεις όσο γουστάρεις..

• Για τα παιδία που μπαίνουν τσούρμο μέσα και φωνάζουν δεν θα πω τίποτα, μπορεί να θέλω να τα μπατσίσω μερικές φορές αλλά μετά το σκέφτομαι ψύχραιμα και παραδέχομαι πως «Αν δεν μαλακιστούν τώρα, πότε;»
• Δεν θα πω τίποτα επίσης για του φίλους βρώμικους που το χέρι είναι σηκωμένο δίπλα από την μύτη σου και κοντεύεις να πεθάνεις από τις αναθυμιάσεις, είναι πρόβλημα το ξέρω, αλλά άλυτο.
• Άλλη μια στιγμή που δεν θα κατηγορήσω είναι της βαμμένης, χτενισμένης με τακούνια τύπισσας που έχει αργήσει στο ραντεβού της και παίρνει τηλέφωνο «Έλα τώρα στην Ομόνοια είμαι έρχομαι..» Θέλω πάρα πολύ να φωνάξω ότι είμαστε Πευκάκια ακόμα, αλλά δεν θα το κάνω γιατί φίλη μου σε καταλαβαίνω.. Η τελειότητα απαιτεί χρόνο προετοιμασίας! Θα στην χαρίσω λοιπόν!

Ξεχνάς

      Ο χρόνος περνάει και αποδεικνύει την χρησιμότητα του ρόλου του.. Όντως φαίνεται πως αποτελεί σχεδόν ιατρικό επίτευγμα, γιατρεύει λένε και τελικά έχουν δίκιο. Δεν μπορείς να παραβλέψεις τις υπόλοιπες λειτουργίες του όμως. 

     Σε κάνει να ξεχνάς, οι αναμνήσεις φεύγουν από μέσα σου σαν την άμμο που κυλάει ανάμεσα από τα δάχτυλα σου, όταν παίζεις με αυτήν. Ξεφεύγει, δεν μπορείς να το αποφύγεις, θα πάει όπου εκείνη θέλει μέχρι να γίνει το παιχνίδι κάποιου άλλου. Έτσι και οι αναμνήσεις σου, βρίσκουν τον χώρο, ξεγλιστράνε και τις χάνεις. Μπορεί κάποτε να τις βρεις ξανά, αλλά δεν θα είναι το ίδιο, θα είναι ξεθωριασμένες και ίσως κάποιος άλλος έχει προλάβει να παίξει μαζί τους. Τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ο χρόνος δούλεψε και πάλι.. ασταμάτητα. 

     Οι συνέπειες του όμως δεν είναι καθολικές. Εδώ έγκειται και η αδικία του. Εσύ ξεχνάς, αλλά κάποιος άλλος μπορεί και να θυμάται ακόμα. Ο χρόνος δεν λειτούργησε το ίδιο αποτελεσματικά σε εκείνον. Ίσως εκείνος να είναι πιο προσεκτικός με τους κόκκους της άμμου, ίσως να τους έδωσε περισσότερη σημασία όταν ασχολούταν μαζί τους, γιατί ίσως για αυτόν δεν ήταν παιχνίδι.. 

Καλό μήνα!!

     Ξυπνήστε!!! Έχω αρχίσει να νιώθω το κρύο στο σώμα μου εδώ και μέρες. Έφτασε η ώρα. Σε λίγες μέρες οι προετοιμασίες θα ξεκινήσουν και εμείς θα πρέπει να είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ. Φέτος οι άνθρωποι μας χρειάζονται τόσο πολύ.. Πρέπει να τους αποδείξουμε πως δεν είναι μόνοι τους, πως είμαστε εμείς εδώ για να τους σταθούμε, να τους κάνουμε να χαμογελάσουν, να γελάσουν και να γλεντήσουν. Το έχουν τόσο πολύ ανάγκη! Πρέπει να ακονίσω τις γωνίες μου σύντομα, γιατί η κορυφή του δέντρου πρέπει να λάμπει! Δέντρο; Ξύπνα δέντρο, πρέπει να ξεσκονιστείς και να τεντώσεις τα κλαδιά σου, για άλλη μια χρονιά θα είσαι ο πρωταγωνιστής, όλα τα βλέμματα θα είναι πάνω σου, πρέπει να είσαι τέλειο! Σήκω! Μπάλες, στολίδια πρέπει να γυαλίσετε τα σώματα σας, να ανανεώσετε την χρυσόσκονη σας! Και μην είστε τσιγκούνηδες..  Βάλτε μπόλικη!! Φέτος όλα θα λάμπουν! Ήρθε η ώρα να δουλέψουμε και εμείς! Και είμαστε τόσο τυχεροί.. Κάθε χρόνο έχουμε δουλειά! 

Και κάπως έτσι τα στολίδια θα μας δώσουν δύναμη

και ελπίδα για ότι ακόμα μας περιμένει...

Καλά μας (αισιόδοξα) Χριστούγεννα!!!

No Name

     Τα νέα ήταν καλά, προς το παρόν τουλάχιστον. Όλοι γύρω χαιρόντουσαν, παντού χαμόγελα και ένα μεγάλο μπράβο. Όχι οτι ήταν και μεγάλο κατόρθωμα, αλλά ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί αναφορικά με τις υπάρχουσες συνθήκες. Και εγώ χάρηκα, ναι σίγουρα για μια στιγμή χάρηκα.

     Χαίρεσαι όταν αναγνωρίζεται η αξία σου, συναίσθημα κοινό για όλους μας. Μπορεί τίποτα να μην γίνει τελικά, μπορεί τα νέα να είναι άσχημα στο τέλος. Όμως πλέον ξέρεις πως αξίζεις και αυτό από μόνο του είναι κατόρθωμα αν σκεφτείς οτι υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω σου που ούτε αυτό δεν έχουν. Δεν τελειώνει εδώ όμως, φυσικά και υπάρχει αλλά. 

     Δεν υπάρχει χαρά, αν δεν μπορείς να την μοιραστείς, τουλάχιστον όχι όπως θες εσύ.. Και όλο αυτό οδηγεί σε σκέψεις, σκέψεις που είχες θάψει μέσα στο σύννεφο της ελπίδας. Ένιωθα καλύτερα τελευταία, κόντεψα να πιστέψω για μερικές μέρες πως οτι πίστευα τόσο καιρό δεν ίσχυε. Και δεν το πίστευα μόνο, ένιωθα πως αυτό είμαι εγώ. 

     Οτι είναι δύσκολο να είσαι μόνος σου, ίσως και αδύνατο. Ότι πάντα χρειάζομαι έναν άνθρωπο δίπλα μου, έστω και αν συμβιβάζομαι με μερικά πράγματα. Ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να είμαι καλά. Σκέψεις που με τα χρόνια έγιναν πράξεις. 

     Όντως πάντα χρειαζόμουν έναν άνθρωπο δίπλα μου και πολλές φορές συμβιβάστηκα στο παρελθόν, με σχέσεις χωρίς όνομα, χωρίς δικαιώματα, με συνθήκες άσχημες, με συναισθήματα καταπιεσμένα. Και υπάρχουν παραδείγματα ακόμα και πρόσφατα. Αρκούσαν λίγες ευτυχισμένες μέρες να με κάνουν να συνεχίζω, χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες. Και πραγματικά πίστευα οτι όλο αυτό ήταν μόνο και μόνο για να μην είμαι μόνη μου. Λες και μόνος κάποιος δεν μπορεί να αναπνεύσει, να είναι καλά, ολοκληρωμένος. Δεν μετανιώνω, όπως και δεν το έχω κάνει ποτέ μέχρι τώρα. Έχω μάθει να μην μετανιώνω ποτέ για τις επιλογές μου, καθώς ήταν δικές μου, παρά μόνο να διορθώνω ότι έχω κάνει λάθος.

     Ήρθε η στιγμή λοιπόν που νόμιζα πως είχα λάθος, γιατί ημουν καλυμμένη με όσα είχα γύρω μου, δεν ένιωθα άσχημα, είχα μόνο αναμνήσεις. Μέχρι που ήρθαν τα καλά νέα και η αμέσως επόμενη αντίδραση μου ήταν να ψάξω το τηλέφωνο μου και να τα μοιραστώ. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η αλήθεια κρύβεται κάπου στην μέση. Η ανάγκη μου δεν είναι να έχω κάποιον άνθρωπο δίπλα μου, αλλά έναν. Δεν στεναχωριέμαι που είμαι μόνη μου, φυσικά και μπορώ να είμαι, η δική του απουσία με κάνει να λυγίζω. Ο διακόπτης γύρισε και οι σκέψεις επανήλθαν, μαζί με τα χαμένα συναισθήματα.

     Δεν το χρησιμοποίησα τελικά. Δεν το έκανα όχι γιατί δεν μπορούσα, γιατί δεν είχα τέτοιο δικαίωμα ή ευκαιρία, ούτε γιατί έπρεπε να καταπιέσω τον εαυτό μου να μην το κάνει. Δεν το έκανα γιατί δεν είχε νόημα. 

     Ήμουν σίγουρη πως η αντίδραση θα ήταν χαρούμενη και θετική στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Ήμουν σίγουρη πως θα υπήρχαν τα ίδια συναισθήματα, η αγάπη, το ενδιαφέρον. Συναισθήματα που όμως πλέον δεν μπορούν να εκδηλωθούν και όχι γιατί δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Απλά γιατί πονάνε. Πονάνε σίγουρα εμένα και αν μπορώ να κρίνω σωστά, σίγουρα δεν πονάνε μόνο εμένα.

     Αν θες να είσαι μαζί με τον άλλον, όσο και να χαίρεσαι με την χαρά του, δεν είναι το ίδιο, γιατί απλά δεν μπορείς να την μοιραστείς, όπως εσύ θέλεις. Και όχι δεν θα υπάρξουν συμβιβασμοί πλέον. Δεν θα αρκεστώ σε μισά αισθήματα. Αυτή η απόφαση βέβαια δεν είναι πηγαία. Τα τελευταία χρόνια διδάχθηκα να μην συμβιβάζομαι και ενώ δεν ήθελα να το καταλάβω, τελικά είχε δίκιο. Δεν πρέπει να υπάρχουν συμβιβασμοί, τουλάχιστον όχι για εμάς. Ωραίο πράγμα να μαθαίνεις, να αλλάζεις μέσα σε μια σχέση. Γι' αυτό λοιπόν και δεν είχε νόημα, ούτε εκείνο το τηλέφωνο, ούτε κάποιο να το αντικαταστήσει. 

     Ίσως δεν έχει νόημα ούτε αυτή η ανάρτηση, όμως εδώ δεν απευθύνομαι σε άλλον, παρά μόνο σε εμένα. Σκέφτηκα για μια στιγμή να σταματήσω να γράφω, τουλάχιστον επώνυμα. Δεν θα το κάνω όμως, ο χώρος αυτός είναι δικός μου και λίγα πράγματα είναι δικά μου πλέον, λίγα πράγματα δεν μοιράζομαι με άλλους. Το μόνο που ελπίζω είναι οι αναρτήσεις όσο περνάει ο καιρός να γίνονται πιο ευχάριστες. Και προσπαθώ για αυτό καθημερινά..

Αντίο

     Είναι μέρες που σε τριγυρνάει μια μυρωδιά, την αντιλαμβάνεσαι, την νιώθεις, σχεδόν την βλέπεις μα δεν παραδέχεσαι. Δεν θες να παραδεχτείς, να καταλάβεις. Αποκρουστική μυρωδιά, θανάτου. Στην αρχή είναι μακριά από εσένα, σε επηρεάζει σίγουρα, σε κάνει να σκέφτεσαι, να αναρωτιέσαι. Μετά έρχεται όλο και πιο κοντά σου, σε κάνει να φοβάσαι, να τρέμεις την απώλεια. Στο τέλος είναι μέσα σου πηγάζει από εσένα και όταν το αντιληφθείς κυριαρχεί πανικός.

     Μέρες δύσκολες. Μέρες που τα γρανάζια του μυαλού σου δουλεύουν ασταμάτητα, προσπαθώντας να φτάσουν σε ένα συμπέρασμα, σε έναν επίλογο. Ο δικός μου επίλογος είναι πως όποιος και αν είναι αυτός που φεύγει, αξίζει σεβασμό, που ίσως να μην τον είχες δείξει. Είναι η τελευταία σου ευκαιρία όμως και οφείλεις τουλάχιστον αυτόν, ίσως και θαυμασμό..

     Το μόνο που ελπίζω είναι να υπήρξα σωστός συγγενής στη μια περίπτωση και σωστός επαγγελματίας στις άλλες. Γιατί οι "περιπτώσεις" τις τελευταίες μέρες ήταν πολλές.. Η πόλη μυρίζει θάνατο και ο μόνος τρόπος για να μην φτάσει αυτή η μυρωδιά μέσα μας είναι το συναίσθημα. Στον καθένα μας αξίζει μια αγκαλιά τέτοιες στιγμές..

Καλό σας ταξίδι

10 + 1 Μέρες!

     Η μέρα σήμερα δεν ξεκίνησε καλά, καθώς η ημερομηνία αποτελεί άσχημη «επέτειο» μιας πολύ δύσκολης μέρας και κυρίως νύχτας. Ταυτόχρονα μια επίσκεψη με έκανε να αναπολήσω όμορφες στιγμές και στην προσπάθεια μου να αντιμετωπίσω ότι με απασχολεί με έναν πιο θετικό τρόπο λοιπόν, νιώθω μια μεγάλη ανάγκη να θυμηθώ και να μοιραστώ ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου με όποιον τύχει και διαβάσει αυτό το post και πιο πολύ για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι είναι πολλές! 

     Είναι μέρες που αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω θα πήγαινα και θα έμενα εκεί. Μέρες που οι φιλίες χάρισαν γέλιο και συγκίνηση, ο έρωτας όμορφα συναισθήματα ή ακόμα και μέρες που εγώ η ίδια ένιωσα ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, χωρίς να το γνώριζε κανείς. Τοποθεσία η ίδια. Σε ένα όμορφο νησί, αλλά σε μια άσχημη πόλη, με ωραίους ανθρώπους και καλή διάθεση. Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει, με άλλους χαθήκαμε, με άλλους δεν ταιριάξαμε, με άλλους χωρίσαμε, το μόνο σίγουρο είναι πως όσα λάθη και να έχουν γίνει, δεν μετανιώνω για τίποτα και τους ευχαριστώ τόοοοσο πολύ που υπήρξαν στην ζωή μου να με διδάξουν ό,τι ο καθένας μπορούσε. Ελπίζω τα φιλαράκια να μην θιχτούν από την απεικόνιση τους!! Πάμε!!!

Μέρα Νο 1

     Ένα άσχημο και πολύωρο ταξίδι, πολύ κούραση, ένας καφές, μια έκπληξη, μια ανακοίνωση, κάαααποια ποτά, ένα τραγούδι και μια «περιστερόσουπα»!! Η ημερομηνία 22/08/2009. Δεν νομίζω πως εκείνη την ημέρα είχα στο μυαλό μου να αποθανατίσω τις στιγμές ή μπορεί και κάποιες φωτογραφίες να έχουν χαθεί.

Μέρα Νο 2

     Επίσης ένα ταξίδι, μια συνάντηση, ένας άνθρωπος, ένα σπίτι, λίγο καθάρισμα, ένας πολυπόθητος καφές, κούραση, υπερένταση, ένα ποτό και πολλά pop corn. Εκείνη τη μέρα πάλι, ήθελα βγάλω φωτογραφίες, αλλά απλά δεν έβγαλα.. Πρόσφατη και πολύ δυνατή!! Ημερομηνία 27/09/2013

Μέρα Νο 3

     3 ταινίες, μια παρέα, ένα άγγιγμα, το τηλέφωνο χτυπάει και ένα τραγούδι ακούγεται, ένα «Σ’αγαπώ» έρχεται με sms και η νύχτα συνεχίζεται σε ένα club, 9 cuba libre, μια αρχή, 2ο club, 11 cuba libre, «ρε παίδες εγώ σε μια ώρα πρέπει να ανοίξω το μαγαζί, πάμε να το ανοίξουμε μαζί..», άνοιγμα μαγαζιού λοιπόν, κάτι μαξιλάρια, 1 video, τα cuba libre έγιναν 12 και μετά μετατράπηκαν σε καφέ, κουτσομπολιό και σπίτι για ύπνο στις 12 το μεσημέρι!! Πότε; 19/05/2009. Πολλές φωτογραφίες τραβήχτηκαν εκείνη τη μέρα … αλλά ας κοινοποιήσουμε αυτήν… την πανέμορφη αλλά άκρως αντιπροσωπευτική!!!!

Μέρα Νο 4

            Μια μεγάλη, αλλά καλή παρέα που χάθηκε στο βάθος του χρόνου, ένα μαγαζί  και πολλά πολλά ούζα. Ημερομηνία άγνωστη..

Μέρα Νο 5

     Γενέθλια, μια αυλή, όλη μέρα αγκαλιές, χαμόγελα, σποράκια παντού, καλεσμένοι που διώχθηκαν νωρίς και ένα ζευγάρι γόβες! Ημερομηνία 20/09/2011. Είναι εκπληκτικό το πώς ένας άνθρωπος μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ευτυχισμένη, έχοντας απλά όρεξη και ίσως να νιώθει και εκείνος ευτυχισμένος.. Κουνημένη, ξεκουνημένη άκρως αντιπροσωπευτική και αυτή!!!

Μέρα Νο 6

     Μια εκδρομή, ένα λάθος στο GPS, ένα νοικιασμένο Atos που κατάφερε πολλά, ένα τζιτζίκι και κάπως έτσι δείχνουμε εδώ…

…. ενώ ο προορισμός μας ήταν κάπως έτσι…

….και το «βράδυ» μας κατέληξε…

Μέρα Νο 7

     Μια ορκωμοσία, πολύ γέλιο, πολύ ποτό και πολύ θάλασσα.. Ημερομηνία δεν θυμάμαι για κανένα λόγο!!

Μέρα Νο 8

     Μια δεύτερη ορκωμοσία, ένα μεγάααλο κινητό, άλλο τόσο ποτό και όπως φαίνεται πολλά χαμόγελα!!! 16/11/2012

Μέρα Νο 9

     Άλλο ένα ταξίδι, μια 3^η ορκωμοσία, μια παρέα και μπύρες.. Ημερομηνία 07/06/2013

Μέρα Νο 10

     Ένα μυστικό που μόνο μυστικό δεν ήταν, λίγος αφρός, μια πλατεία, δύο αγάπες και πολύ μαλλί.... Ημερομηνία άγνωστη και εδώ..

Μέρα Νο 11

     Μια απλή έξοδος με μια μαμά, πολύς κόσμος και πολλές φωτογραφίες.. Μακάρι να θυμόμουν πότε..

     Τώρα προσέχω πως οι πιο ευτυχισμένες δεν συνοδεύονται από φωτογραφία (το έλεγα εγώ να βγάζουμε φωτογραφίες.. αλλά με κορόιδευαν!!) και πως στις περισσότερες υπάρχει ταξίδι, κούραση και ποτό. Για 5 ξεκίνησα στην αρχή, σε 11 κατέληξα!! Τι να πεις…. Χρόνε γύρνα ΤΩΡΑ!!!!!!!!!!!!!

Ένα μεγάλο χαμόγελο από εμένα και ένα ακόμη ευχαριστώ..!!

Ξανά απ'την αρχή..

Τότε σου έστειλα:

Και μου απάντησες

Άνθρωποι ίδιοι..

Καταστάσεις διαφορετικές

Τότε εσύ πνιγόσουν μέσα στο σπίτι, αν και το δικό μου τραγούδι ήταν το κατάλληλο.

Τώρα πνίγομαι εγώ.

Τότε εγώ ήμουν εκεί και σου έκανα παρέα, και ας μην ήμουν σίγουρη.

Τώρα είμαι σίγουρη, αλλά μόνη μου.

Λόγια

Στεναχωρούν, πονάνε, σκοτώνουν..

γιατί εδώ μέσα οι τοίχοι με πνίγουν, πέφτουν πάνω μου και με πλακώνουν,

γιατί αν μια φορά στο τόσο είμαι έξω, δεν περνάω καλά,

γιατί μπαίνω στην διαδικασία να συγκρίνω και δεν το έκανα ποτέ,

γιατί κάνω και άλλα πράγματα που δεν συνήθιζα,

γιατί όσο βλέπω τον εαυτό μου να αλλάζει σε κάτι που δεν είμαι τρελαίνομαι,

γιατί μου λείπουν πράγματα που στην ουσία είχα χάσει εδώ και μήνες,

γιατί μου λείπει εκείνος, οι φίλοι μου και η πόλη,

γιατί μισώ τον εαυτό μου που δεν έφτιαξα τις κατάλληλες συνθήκες,

γιατί βαρέθηκα να νιώθω βρόμικη αμέσως μόλις βγω από το σπίτι μου,

γιατί βγαίνω από το σπίτι μου μόνο για να πάω στην δουλειά,

γιατί αρρωσταίνω όταν ξέρω οτι εκεί γιορτάζουν χωρίς εμένα,

γιατί ζηλεύω που δεν είμαι εγώ εκεί.

Λόγια που δεν θέλω άλλο να λέω, λόγια που βαρέθηκα να ακούω και λόγια που δεν λέγονται γιατί δεν πρέπει. Επειδή γράφονται όμως.. όχι δεν είμαι καλά και ας σταματήσετε όλοι να ρωτάτε πράγματα που ήδη ξέρετε, αλλά δεν θέλετε να παραδεχτείτε, καλύπτοντας τις δικές σας ενοχές, όχι δεν είμαι καλά, εδώ και πολύ καιρό και αν κάποια στιγμή ήμουν ήταν γιατί ήθελα να πιστέψω στην ψευδαίσθηση. Τέλος στα λόγια, βαρέθηκα να κρύβομαι και να κλαίγομαι βαρέθηκα επίσης, επομένως υπερβολική ή όχι μην ακούσω ξανά το τυπικό "Τι κάνεις;", γιατί δεν θα υπάρξει απάντηση. Μπορούσατε να ρωτήσετε νωρίτερα, όταν έπρεπε. Τώρα είναι αργά και δεν λυπάμαι καθόλου για αυτό. 

Βραβειάκι!!!!

     Μπορεί να υποσχέθηκα μια συγκεκριμένη ανάρτηση σε μια καλή φίλη, αλλά τελικά θα κάνω άλλη, γιατί έχουμε Βραβείο!!!!!!! Η αγαπημένη Pink Angel βράβευσε το blog, επομένως αμέσως έτρεξα να το κάνω και εγώ και να την ευχαριστήσω!!!! Το βραβείο το εξής:

Και οι κανόνες του:

1. Αναφέρεις ποιος σου χάρισε το βραβείο.

2. Απαντάς στις ερωτήσεις που ακολουθούν.

3. Δίνεις με την σειρά σου το βραβείο σε 7 bloggers.

Πάμε να απαντήσουμε τις ερωτήσεις!!!

1. Τι σε ενέπνευσε και τι σημαίνουν για εσένα το όνομα του blog σου και το όνομα, με το οποίο υπογράφεις τα κείμενά σου;

Το όνομα του blog είναι tzo's blog. Το Tzo είναι ένα παρατσούκλι που βγήκε πριν 3 χρόνια και κάτι από την τότε παρέα και είναι παραλλαγή του ονόματος μου. Η επόμενη παρέα το εξέλιξε σε Tzotzoka και το αποδέχτηκα και αυτό με ευχαρίστηση, καθώς πάντα ήθελα να έχω ένα παρατσούκλι που θα με φωνάζουν οι φίλοι. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως θα έπρεπε να το εξελίξω και εγώ σε Tzotzoka. Αστείο της παρέας λοιπόν που συνηθίζει να βγάζει παρατσούκλια στα μέλη της και μου λείπει τόσο πολύ.. Μήπως να συστήνομαι έτσι από εδώ και πέρα???

2. Αν δεν ήσουν άνθρωπος τι θα ήθελες και είσαι και γιατί;

Αν δεν ήμουν άνθρωπος θα ήθελα να είμαι πουλί, για να μπορώ να πετάω και να μην πάρω Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ποτέ ξανά!!!!!!!

3. Αν σε σταματούσαν στον δρόμο από το Blog TV και σε ρωτούσαν "Ποιο είναι το χαρακτηριστικό σου γνώρισμα, σύμφωνα με τα λεγόμενα των άλλων;", τι θα απαντούσες; Ποιο είναι;

Η υπερβολή.

4. Ποιο στοιχείο βρίσκεις γοητευτικό και σε κάνει να συνεχίζεις να γράφεις;

Το blog ξεκίνησε με μια υπόσχεση στον εαυτό μου τότε. Οτι μετά από καιρό θα διαβάζω τις αναρτήσεις από πίσω προς τα εμπρός και θα μπορώ να καταλάβω την διαφορά της διάθεσης μου όσο περνάει ο καιρός. Μετά από 9 μήνες λοιπόν ναι διακρίνω μια διαφορά αλλά ίσως όχι αυτήν που ήλπιζα. Ίσως χρειάζεται και άλλος χρόνος. Το στοίχημα συνεχίζεται! Όσο για το τι βρίσκω γοητευτικό, απλά γράφω. Έτσι εκφράζομαι! Έγραφα πάντα αλλά μάλλον τώρα ένιωσα την ανάγκη να τα μοιράζομαι.

5. Ποια φωτογραφία θα βάζατε για την ζωή;

6. Αγαπημένη λέξη;

Επαναπροσδιορισμός! 

Μπορώ να βραβεύσω blogs τα οποία ήδη έχουν βραβευτεί άραγε; Τέλος πάντων αυτά που βραβεύω με την σειρά μου είναι:

1. http://eirinipapan1990.blogspot.gr/2013/10/no-24.html

2. http://memiaanapnoi.blogspot.gr/2013/10/blog-post_15.html

3. http://mythoughtsnotebook.blogspot.gr/2013/10/blog-post_15.html

4. http://pink-angel-911.blogspot.gr/2013/10/blog-post_14.html

5.http://sirengirl-elenaki.blogspot.gr/2013/10/blog-post_11.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/aIDWS+(Siren+Girl)

6. http://pwlinaxristopoulou.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html

7. http://hlektrikosthiseas.blogspot.gr/2013/09/blog-post_18.html

Και πάλι να ευχαριστήσω την Αναστασία από το Pink Angel!!!

No 4

     Ενώ οι μέρες περνούσαν, η Ζωή άρχισε να εγκλιματίζεται στο καινούριο περιβάλλον και να φτιάχνει την Ζωή της όπως εκείνη ήθελε αυτή τη φορά. Ένιωθε δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό της, παρά τις τόσες υποχρεώσεις με τις οποίες είχε να ασχοληθεί. Μέσα σε μια βδομάδα κατάφερε να γεμίσει την ημέρα της με την δουλειά. Όπως είχαν συμφωνήσει, η Ζωή κράταγε την Αναστασία  από το πρωί μέχρι το απόγευμα όλη την εβδομάδα. Τα σχολεία όμως άνοιξαν και έτσι της δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθεί περισσότερο με άλλα πράγματα, όπως το να βρει σπίτι. Κατά την διάρκεια της εβδομάδας είχε δει μερικά, αλλά τα είχε απορρίψει. Δεν βιάζονταν ιδιαίτερα, λόγω των οικονομιών της, αλλά γνώριζε πως τα λεφτά της αργά ή γρήγορα θα τελείωναν, επομένως ήθελε να καλύψει όλες τις ανάγκες της ως τότε.

Δευτέρα, 10/09/12

     Ήταν η πρώτη μέρα που δεν θα δούλευε το πρωί. Ξύπνησε νωρίς με την συνηθισμένη ευχάριστη διάθεση που την διακατείχε τις τελευταίες μέρες και ξεκίνησε τα τηλέφωνα και τα ραντεβού για σπίτια. Πολλά από αυτά της άρεσαν, αλλά τα απέρριψε για διάφορους λόγους. Ένα από αυτά ήταν ένα διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης, όπου γνώρισε τον κύριο Μανώλη. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ήταν ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, γύρω στα 70, καλοσυνάτος και πολύ ευγενικός. Αφού η Ζωή κοίταξε το σπίτι και τους χώρους του προσεκτικά, κατάλαβε πως ήταν πάρα πολύ προσεγμένο και φτιαγμένο με πολύ μεράκι. Εντυπωσιάστηκε στην αρχή, αλλά στην συνέχεια κατάλαβε πως δεν κάνει για τις ανάγκες της, καθώς ήταν πολύ μεγάλο, άρα και πολύ ακριβό.

«Θα ήθελα πάρα πολύ να είχα την δυνατότητα κύριε Μανώλη, το σπίτι είναι υπέροχο, τόσο όμορφο και τόσο προσεγμένο, φαίνεται ότι έχετε κάνει πολύ καλή δουλειά, αλλά δυστυχώς τα λεφτά είναι πολλά», του είπε λυπημένα.

«Ναι κοπέλα μου, είσαι και μόνη σου, καταλαβαίνω. Χαίρομαι που σου άρεσε όμως. Ψάχνεις μόνο εδώ στην πόλη ή και στα περίχωρα;»

«Δεν έχει τύχει να ψάξω στα περίχωρα, αλλά δεν είναι κακή ιδέα. Ίσως έπρεπε να δω κάτι και εκεί», του απάντησε.

«Σε ρωτάω γιατί νοικιάζω άλλο ένα σπίτι στην Πηγή. Δεν είναι μακριά, περίπου 10 χιλιόμετρα. Αν σου αρέσει αυτό, θα σου αρέσει και εκείνο σίγουρα, και είναι φθηνότερο λόγο της τοποθεσίας. Θες να το δεις και αυτό;» την ρώτησε.

«Αμέ! Γιατί όχι;»

«Ωραία. Θες να πάμε τώρα; Μπορείς να έρθεις μαζί μου και μετά να σε γυρίσω πάλι εδώ που έχω κάτι δουλίτσες αργότερα.»

     Έτσι και έγινε. Λίγη ώρα μετά βρίσκονταν έξω από μια αυλή, σε ένα αρκετά κοντινό χωρίο. Η αυλή ήταν αρκετά μεγάλη, αλλά της έλλειπε ζωή. Τα φυτά που κάποτε υπήρχαν εκεί, πλέον είχαν μαραθεί και η εικόνα της έμοιαζε εγκαταλελειμμένη. Περίπου στην μέση αυτής της έκτασης βρίσκονταν  μια πέτρινη μονοκατοικία. Η Ζωή από την πρώτη στιγμή ένιωσε πως επιτέλους είχε βρει το μέρος της, το σπίτι της, φανταζόταν ήδη τον εαυτό της εκεί μέσα. Όταν ο κύριος Μανώλης προχώρησε στο εσωτερικό της αυλής, εκείνη τον ακολούθησε πρόθυμα, χαζεύοντας τριγύρω της.

   Ανέβηκε πέντε μικρά σκαλάκια και βρέθηκε στην κεντρική είσοδο του σπιτιού. Μπαίνοντας μέσα, αντίκρισε ένα παλαιό οικοδόμημα, αλλά ανακαινισμένο και πολύ προσεγμένο. Ο πρώτος χώρος ήταν αρκετά μεγάλος και κατάλαβε πως ήταν το σαλόνι, συνέχιζε με ένα μικρό διάδρομο που η ευθεία του οδηγούσε στο υπνοδωμάτιο, ενώ στα δεξιά βρίσκονταν η κουζίνα. Στο τέλος του διαδρόμου βρισκόταν μια εσωτερική σκάλα, η οποία οδηγούσε σε ένα μικρό χώρο σε στυλ σοφίτας. Ενώ το σπίτι ήταν άδειο, η Ζωή μέσα του ένιωθε ζεστασιά. Η πέτρα στο εσωτερικό του της δημιουργούσε συναισθήματα αρμονίας και αμέσως πήρε την απόφαση να το νοικιάσει, χωρίς να την νοιάζει τίποτα. Μετά από την συζήτηση της με τον κύριο Μανώλη, η Ζωή αντιλήφθηκε πως το ενοίκιο ξεπερνούσε τον προϋπολογισμό της, αλλά όχι τόσο ώστε να είναι απαγορευτικό. Αυτό που την ανησυχούσε περισσότερο είναι το πώς θα μπορούσε να το γεμίσει με τα απαραίτητα, καθώς τα έσοδά της ήταν ακόμα λιγοστά. Αν και είχε τις οικονομίες της, δεν ήθελε να τις ξοδέψει, ήθελε να της αφήσει στην άκρη για τυχόν περίπτωση ανάγκης.

     Κατά την διάρκεια της επιστροφής, η συζήτηση με τον ιδιοκτήτη της έλυσε πολλά προβλήματα. Ο κύριος Μανώλης ήταν ένας άνθρωπος πολύ ευχάριστος και πολύ πρόθυμος να την βοηθήσει. Ρωτώντας την για την ζωή της και το πώς κατέληξε σε αυτό το μέρος, κατάλαβε πως πρέπει να είχε περάσει πολλά. Ίσως και αυτός ήταν ο λόγος που είχε τόση μεγάλη διάθεση βοήθειας προς αυτήν. Της είπε πως θα της έδινε ένα ψυγείο και ένα κουζινάκι που δεν το χρειάζονταν, πράγματα άκρως χρήσιμα για την Ζωή, τουλάχιστον στην αρχή. Όταν έμαθε πως ήταν δασκάλα προσφέρθηκε να της γνωρίσει δύο παιδάκια από το χωριό που οι γονείς τους έψαχναν μια κοπέλα για να τα βοηθάει στα μαθήματα του σχολείου.

     Όταν έφτασαν στην πόλη η Ζωή τον ευχαρίστησε θερμά για όλη του την βοήθεια. Σταμάτησαν στην τράπεζα, όπου σήκωσε ένα αρκετά μεγάλο χρηματικό ποσό, του έδωσε την προκαταβολή για το σπίτι, ενώ πήρε τα κλειδιά του σπιτιού και έδωσαν ξανά ραντεβού την επόμενη μέρα. Ήταν ακόμη νωρίς και αποφάσισε να πάει στα μαγαζιά για να αγοράσει ότι ήταν απαραίτητο για τον εξοπλισμό του σπιτιού. Δεν θα έπαιρνε πολλά πράγματα, μόνο όσα ήταν απολύτως απαραίτητα για την καθημερινότητα. Τα υπόλοιπα θα έρχονταν σιγά σιγά όσο δούλευε και μπορούσε θα γέμιζε το σπίτι με ότι της άρεσε. Είχε ήδη στο μυαλό της την διακόσμηση των χώρων, το ήθελε παλιό και παραδοσιακό.

 Η πρώτη της στάση ήταν για να αγοράσει κρεβάτι. Εκεί τα λεφτά δεν τα τσιγκουνεύτηκε. Επέλεξε ένα διπλό σιδερένιο κρεβάτι που παρέπεμπε στην δεκαετία του ’70, ωστόσο έδειχνε αρκετά σύγχρονο. Από το κατάστημα της είπαν πως η παραλαβή θα γίνει σε δύο μέρες και αυτό την βόλευε πολύ, καθώς όσο πιο γρήγορα έφευγε από το ξενοδοχείο, τόσα χρήματα θα γλίτωνε. Στη συνέχεια επισκέφτηκε ένα μεγάλο κατάστημα με είδη σπιτιού. Χάζευε εκεί μέσα πολύ ώρα, καθώς όλα τα προϊόντα ήταν πανέμορφα, σε αρκετά λογικές τιμές και σε διαφορετικά στυλ. Κρατήθηκε όμως και δεν αγόρασε πολλά. Αφού είχε βρει το συγκεκριμένο μαγαζί, δεν ανησυχούσε, τα υπόλοιπα θα τα έπαιρνε με τον καιρό. Με έναν πρόχειρο προϋπολογισμό υπολόγισε πως με τα λεφτά της δουλειάς και τις οικονομίες θα μπορούσε μια φορά την εβδομάδα να παίρνει και από κάτι για το σπίτι. Επομένως αρκέστηκε, σε ένα ξύλινο σκαλιστό τραπέζι σαλονιού, τα απαραίτητα για την κουζίνα, μερικά σεντόνια και πετσέτες. Όλα ήταν διαλεγμένα πολύ προσεκτικά και με πολύ γούστο. Το γεγονός ότι έφτιαχνε εκείνη ένα σπίτι που θα ήταν δικό της όπως ακριβώς το ήθελε την εξίταρε. Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβει. Σταμάτησε σε ένα supermarket και προμηθεύτηκε ότι χρειάζονταν για τον καθαρισμό, σε ένα κατάστημα με ηλεκτρικά είδη που αγόρασε ένα στερεοφωνικό και κατευθύνθηκε ξανά προς το χωριό.

    Σταμάτησε έξω από το σπίτι με το αυτοκίνητο της και πήρε μαζί της μόνο ότι χρειαζόταν. Βρέθηκε για άλλη μια φορά στην αυλή χαζεύοντας τριγύρω της και εξερεύνησε με λεπτομέρεια τον χώρο και φανταζόταν πως θα ήταν αφού τον είχε περιποιηθεί. Προείχε όμως το εσωτερικό του σπιτιού. Μπαίνοντας στο σπίτι άνοιξε όλα τα παράθυρα για να μπει αέρας και φώς. Καθάρισε μια μικρή γωνία του σαλονιού και σύνδεσε το στερεοφωνικό στην πρίζα. Η μουσική ήχησε απαλά και η διάθεση της εκτοξεύτηκε στα ύψη. Επόμενη κίνηση της ήταν να αρχίσει το καθάρισμα και ξεκίνησε από το μπάνιο. Οι κινήσεις της ήταν γρήγορες αλλά προσεκτικές. Βιαζόταν καθώς το απόγευμα έπρεπε να κρατήσει την Αναστασία, ωστόσο ήθελε να τα κάνει όλα τέλεια. Ο χρόνος περνούσε γρήγορα και όταν πια έπρεπε να φύγει είχε καταφέρει να τελειώσει με το μπάνιο και την κουζίνα. Έβγαλε από το αμάξι τα υπόλοιπα πράγματα και τα άφησε εκεί. Έκλεισε και έφυγε ενώ ανυπομονούσε να γυρίσει ξανά.

     Σε όλη την διάρκεια της επιστροφής στο ξενοδοχείο σκεφτόταν και ονειρευόταν το πώς θα φτιάξει αυτό το πανέμορφο σπίτι. Δεν ήταν καθόλου αγχωμένη, όπως απαιτούσε η κατάσταση. Είχε απλά μια προσμονή να το δει ολοκληρωμένο, ενώ απολάμβανε  όλη τη διαδικασία. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο έφαγε και έκανε ένα μπάνιο και έφυγε νωρίς. Η Δήμητρα, η μαμά της Αναστασίας χάρηκε πολύ με τα νέα της και ήταν εξίσου πρόθυμη να την βοηθήσει, όπως ο κύριος Μανώλης. Η Ζωή ένιωθε αρκετά τυχερή που είχε γνωρίσει αυτούς τους ανθρώπους και δεν ένιωθε πλέον μόνη της.

     Η υπόλοιπη μέρα κύλησε όπως οι προηγούμενες. Η Αναστασία διάβασε τα μαθήματά της και στη συνέχεια συζητούσαν και έπαιζαν μέχρι να γυρίσουν οι γονείς της από την δουλειά. Όταν πλέον έφυγε είχε ακόμα πολύ υπερένταση αν και ένιωθε αρκετά κουρασμένη. Ήθελε να γυρίσει στο σπίτι και να συνεχίσει το καθάρισμα αλλά αποφάσισε να πάει στο ξενοδοχείο και να ξεκουραστεί. Είχε το επόμενο πρωινό ελεύθερο να ασχοληθεί όσο ήθελε.

Σάββατο , 21/02/2004

     Η ώρα πέρναγε χωρίς να ήθελαν, αλλά δεν τους έκανε το χατίρι να σταματήσει. Είχαν τελειώσει τα περιθώρια της διαμονής τους στο ξενοδοχείο, ο καθένας έπρεπε να πάει στον προορισμό του. Εκείνη έδειχνε αινιγματική, χωρίς να το ήθελε και εκείνος προσπαθούσε να την καταλάβει μάταια. Ένας τοίχος ήταν υπερυψωμένος μπροστά της και ο μόνος τρόπος για να τον ξεπεράσει ήταν να την κάνει να γελάσει. Είχε ανάγκη από γέλιο. Μόνο αυτό βοηθούσε στην εξερεύνηση του χαρακτήρα της. Δύσκολη εξερεύνηση, άβατος δρόμος.

     Όταν ξαναμπήκαν στο λεωφορείο για τον δρόμο του γυρισμού και κατάλαβε ότι σε λίγη ώρα θα την έχανε, πανικοβλήθηκε. Προσπαθούσε να της δείξει πως ήθελε να την ξαναδεί, εκείνη όμως ήταν απόμακρη για κάτι παραπάνω, πράγμα που τον μπέρδευε, καθώς την προηγούμενη νύχτα ήταν αλλιώς, ήταν πιο δοτική. Μάταιες οι προσπάθειες του έπεφταν στο κενό, αλλά κάτι μέσα του έλεγε πως τα πράγματα δεν ήταν όπως έδειχναν. Και δεν ήταν. Γι’ αυτό και το προσπαθούσε συνεχώς.

«Δηλαδή δεν θα σε ξαναδώ; Δεν θα μου πεις τίποτα για εσένα;» την ρώτησε ξανά.

«Τίποτα» του απάντησε.

«Θες να μου πεις ότι άλλαξαν οι ρόλοι; Πλέον οι γυναίκες εκμεταλλεύονται τους άντρες και μετά τέλος;»

«Σε εκμεταλλεύτηκα;» του απάντησε ειρωνικά αλλά γελαστή.

     Εκείνος πλέον δεν ήταν σε διάθεση για πλάκα. Τον ενοχλούσε η στάση της, σχεδόν τον νευρίαζε. Έβλεπε πως τον ήθελε αλλά δεν ανταποκρίνονταν όπως άρμοζε η κατάσταση. Και έτσι σταμάτησε να πιέζει. Αρκέστηκε στο να της επαναλάβει που μπορούσε να τον βρει αν ποτέ ήθελε και το άφησε πάνω της, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε εκείνη. Το ταξίδι συνεχίστηκε σε κλίμα σιωπής και όταν έφτασε άφησε ένα απαλό φιλί στο μάγουλο της και έφυγε πρώτος.

      Η Ζωή κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, πήρε την βαλίτσα της και ύστερα ένα ταξί. Ο Άγγελος συνάντησε τον φίλο του που τον είχε ειδοποιήσει να τον περιμένει και αφού μπήκαν στο αμάξι σχεδόν τον διέταξε να ακολουθήσει ένα ταξί, το ταξί. Αυτός ήταν και ο τρόπος που έμαθε μερικά πράγματα για εκείνη. Φτάνοντας ταυτόχρονα έξω από το σπίτι της κατάλαβε τις διαφορές τους και ίσως να κατανόησε τους λόγους που εκείνη ήταν απόμακρη. Είχε μπροστά του ένα τεράστιο αρχοντικό και πολυτελέστατο σπίτι. Υπέθεσε λοιπόν πως η Ζωή ήταν ένα πλουσιοκόριτσο που απλά έκανε το κέφι του μια νύχτα χωρίς να έχει ανάγκη κάτι παραπάνω από εκείνον. Με αυτήν την εντύπωση έφυγε.

     Εκείνη φτάνοντας στο σπίτι την κατέβαλε ένα άγχος και μια αγωνία που σχεδόν είχε ξεχάσει με τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς. Μπαίνοντας στο σπίτι συνάντησε μια κατάσταση που σε καμία περίπτωση δεν είχε φανταστεί το μέγεθος της τραγικότητας της. Βρίσκονταν όλοι στο σαλόνι και επικρατούσε ένας πανικός. Η μητέρα της ήταν όρθια φώναζε υστερικά στον αδερφό της. Ο πατέρας της καθόταν αμίλητος και η μικρή της αδερφή έκλαιγε σε μία γωνία. Βλέποντας αυτό το θέαμα δεν ήξερε πώς να αντιδράσει, ένιωσε τους παλμούς της να ανεβαίνουν στα ύψη και τα μάτια της να καίνε προσπαθώντας να συγκρατήσουν τα δάκρυα της. Η μικρή της αδερφή ήρθε τρέχοντας στην αγκαλιά της και η Ζωή προσπαθώντας να την προστατέψει την έκλεισε με τα χέρια της σε έναν κόσμο που δεν κινδύνευε. Την πήρε και την πήγε στο δωμάτιο της.

«Όλες οι οικογένειες έχουν προβλήματα μικρή μου μερικές φορές. Έχει συμβεί κάτι σοβαρό, γι’ αυτό και όλος ο τσακωμός. Δεν θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω τώρα, γιατί δεν θα καταλάβεις. Θα πάω έξω να τους ηρεμίσω λίγο. Αυτό που θέλω από εσένα είναι να μείνεις εδώ και να προσπαθήσεις να ηρεμίσεις. Αργότερα θα έρθω και θα στα εξηγήσω όλα, ναι;» της είπε απόλυτα οργανωμένη για το τι πρέπει να κάνει και η μικρή συμφώνησε κοιτάζοντάς την με αγωνία.

     Η Ζωή όταν έφτασε στο σαλόνι αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Κανείς εκεί μέσα δεν ήταν ψύχραιμος για να χειριστεί την όλη κατάσταση. Με μια φωνή τους έκανε να σταματήσουν να τσακώνονται και ζήτησε εξηγήσεις.

«Η μικρή έχει τρομάξει πολύ, σταματήστε να φωνάζετε τώρα και πείτε μου τι ακριβώς συμβαίνει εδώ μέσα γιατί θα τρελαθώ.»

«Συμβαίνει ότι ο αδερφός σου Ζωή έχει βάλει σκοπό της ζωής του να μας κάνει ρεζίλι στον κύκλο μας. Επιτρέπεται να με παίρνουν τηλέφωνο και να μου λένε ότι τον βλέπουν σε κακόφημα μέρη με ανθρώπους του υποκόσμου;»

«Ορίστε; Με κουβαλήσατε από τη Θεσσαλονίκη για αυτό το λόγο; Μαμά είσαι σοβαρή; Εγώ άλλα είχα καταλάβει, είχα τρομάξει απίστευτα. Τι μου λες ακριβώς τώρα δεν καταλαβαίνω.»

«Αυτό που κατάλαβες είναι Ζωή, απλά η μητέρα σου έχει άλλες προτεραιότητες όπως βλέπεις. Ο Χρήστος έχει μπλέξει με ναρκωτικά και χθες ζήτησε την βοήθεια μας. Το θέμα του κύκλου τώρα απασχολεί μόνο την μητέρα σου όπως βλέπεις» απάντησε ο πατέρας της γεμάτος ψυχραιμία, η οποία σε καμία περίπτωση δεν χαρακτήριζε και την μητέρα της.

«Θες να μου πεις πως δεν θα έπρεπε να με νοιάζει δηλαδή; Το τι θα πει ο κόσμος; Αν είναι ποτέ δυνατόν! Και για τι έπρεπε να ενδιαφέρομαι ας πούμε;»

«Μάνα έλεος σε βαρέθηκε η ψυχή μου πια. Σου λέω είμαι σε απελπιστική κατάσταση, θέλω να ξεφύγω, δεν αντέχω άλλο μου κάνει κακό. Πεθαίνω ρε μάνα μέρα με την μέρα κ εσένα σε νοιάζει το τι θα πουν; Να ξεφύγω πρέπει.»

«Να μην έμπλεκες ρε Χρήστο. Και εγώ τι θες να κάνω τώρα; Να σε πάω και σε κανένα ίδρυμα και να το μάθουν και οι πέτρες; Τι μου ζητάς ακριβώς;»

«Μπαμπά, πάρε την μαμά και φύγετε τώρα από το σπίτι σε παρακαλώ, παραλογίζεται, θα μείνω εγώ εδώ. Πήγαινε την στο εξοχικό να ηρεμήσετε  να τα συζητήσετε και να βρείτε μια λύση. Το ίδιο θα κάνουμε και εμείς εδώ αλλά απ’ ότι φαίνεται όλοι μαζί δεν συνεννοούμαστε» έδωσε την λύση η Ζωή.

     Αντιρρήσεις υπήρχαν πολλές από την πλευρά της μητέρας της, αλλά αναγκάστηκε να υπακούσει στην συμμαχία πατέρα και κόρης. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να την ηρεμήσουν και να την κάνουν να σκεφτεί λογικά για ακόμα μια φορά. Η αντίδραση αυτή ήταν συχνό φαινόμενο και γνώριζαν πώς να το χειριστούν. Αυτό που δεν είχαν καταφέρει βέβαια ήταν να το αναστείλουν. Η κυρία Ελένη ήταν έτσι και έτσι θα παρέμενε, το ήξεραν καλά πλέον. Στη συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια λειτούργησε ανασταλτικά για τον Χρήστο, όπως ήταν λογικό. Ο άντρας της όμως για άλλη μια φορά θα την έφερνε στα λογικά της, όπως μόνο αυτός μπορούσε.

«Ρε Ζωή είναι ποτέ δυνατόν να την νοιάζουν αυτά τα πράγματα;»

«Χρήστο η μαμά δεν είναι το θέμα μας τώρα. Μην περιμένεις από εμένα να την κατηγορήσω και να δικαιολογήσω εσένα, γιατί δεν θα το κάνω. Μπορεί να έχει άδικο αλλά την ξέρεις πολύ καλά τόσα χρόνια και απορώ προς τι αυτή η μεγάλη έκπληξη. Επειδή αφορά εσένα ή επειδή είναι μια πάρα πολύ καλή αφορμή να ασχοληθούμε με αυτό και όχι με το πρόβλημά σου. Γιατί είναι δικό σου πρόβλημα!»

«Το ξέρω.»

«Δεν θα σου χαϊδέψω τα αυτιά αδερφέ. Το κήρυγμα που δεν άκουσες από εκείνη θα το ακούσεις τώρα από εμένα. Πως στο καλό τα κατάφερες; Τι σκεφτόσουν; Τι σου έλειψε  Είσαι 26 χρονών άντρας πλέον, είναι δυνατόν να σου κάνω εγώ κήρυγμα;»

«Απλά συνέβη Ζωή, το θέμα είναι τι θα κάνουμε τώρα.»

«Άκουσε να σου πω Χρήστο για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Θα στο πω μια και μόνη φορά. Είσαι λάθος και το ξέρεις αλλά αφού εσύ ζήτησες βοήθεια, εγώ θα σε βοηθήσω. Θα είμαι δίπλα σου σε ότι χρειαστείς. Θα το παλέψουμε μαζί υπό έναν όρο. Θα είσαι ειλικρινής και θα μου λες πάντα την αλήθεια. Αν ποτέ καταλάβω πως μου κρύβεις πράγματα ή μου λες ψέματα, θα είσαι μόνος σου σε όλο αυτό. Το κατάλαβες;»

«Ευχαριστώ Ζωή. Ναι πάντα την αλήθεια. Είναι και κάτι άλλο που θέλω να σου πω. Η Μαρία με παράτησε. Τα έμαθε και με άφησε.»

«Το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή είναι τα γκομενικά στο αδερφέ. Δεν είναι της παρούσης. Πάμε στην Χαρά, την έχουμε αφήσει πολύ ώρα μόνη της. Θα της εξηγήσουμε τι έχει γίνει. Εσύ θα το κάνεις. Εσύ πρέπει!»

«Και τι θα της πω δηλαδή ρε Ζωή. Είναι μικρό παιδί. Πως θα της εξηγήσω;»

«Με λόγια απλά και κατανοητά ρε Χρήστο. Αυτό το μικρό παιδί φαίνεται πως έχει πολύ περισσότερο μυαλό από εσένα. Δεν μπορεί να ζει έτσι σε αυτό το σπίτι και να μην καταλαβαίνει τι γίνεται. Πρέπει να ξέρει. Πάμε!»  

***